Woensdag 11 juni, dag 5:  

Gisteravond als een wezenloze naar mijn mobieltje lopen zoeken en nergens kunnen vinden. Ik had met een Duitser staan praten en dat bleek een intelligente want hij sprak goed Engels. Dat gaat mij altijd beter af dan Duits. Hij bleek ook nog slim want op mijn vraag of hij soms iets had gezien wat op mijn mobieltje leek, zei hij dat hij wel even zou bellen. Hoewel ik alles op z`n kop had gezet, bleek het ding toch onder mijn matrasje te liggen.
Vanmorgen moest ik hetzelfde nog eens vragen, een echte ezel dus, aan een langslopende Hollander. Deze keer klonk er een zeer benauwd belletje uit de opgepakte bagage zodat ik die weer af kon laden.

Het is wel duidelijk dat de dagelijkse routine van opstaan, koffie, thee en eten maken dan opladen zo`n twee uur kost. Maar het gaat steeds beter en compacter. Om negen uur rij ik weg en rij zo`n 20 km de verkeerde kant op.
Maakt niets uit want ik heb alle tijd. Wat kan ik zeggen wat nog niet is gezegd over het natuurschoon waar ik doorheen rij. Ook nu weer op de route van Trondheim naar
Mosjoen schiet elk superlatief tekort. Het is overweldigend en met geen enkel ander land te vergelijken. Hier zie je een stukje Pyreneeën,
daar een stukje Dolomieten dan weer lijkt het op Oostenrijk of Zwitserland en overal wel Luxemburgs groen.
Bergen met en zonder sneeuw. Hoogvlaktes en wonderschone dalen.

Stroompjes en uitmondend in soms woeste watervallen en dan weer vloeit alles uit tot een traag stromende rivier, die statig voortschrijdt door het landschap. Noorwegen is één groot natuurfeest. De weg is niet groots van kwaliteit maar slingert grandioos, klimt en daalt en draait dat het een aard heeft. Het is inspannend rijden maar toch een groot genoegen en de BMW spint daarbij als een grote kat, hem is niets te gek. Het gemak waarmee hij zich laat rijden staat toe dat ik rustig om mij heen kan kijken.
Onderweg passeer ik een paar maal dezelfde Volkswagenbus uit Nederland. Ik stop wel eens om iets te bekijken of een plaatje te schieten en zodoende moet ik ze een paar maal passeren. De dame in kwestie verzuchtte later op de camping dat zij lopend niet eens zo rustig rond zou kunnen kijken omdat zij dan constant zou struikelen. Maar ja een BMW pootje haken valt ook niet mee is mijn antwoord.

Het enige protest wat de machine laat voelen is rijden boven de 150 km per uur. Dat hoort ook niet maar ik wil even een vervelende Noor afschudden. Sommige Noren hebben de onhebbelijke gewoonte om vlak achter je te gaan rijden als inhalen wat lastig is. Dat afschudden lukt voortreffelijk maar dan gooit hij de kont tegen de krib en begint boven die snelheid aardig te waggelen met al die bagage achterop. Het blijft al hangende in een bocht nog net binnen de perken.

Okay, weet ik dat ook. De camping die ik op het oog had, bleek op niet zo`n leuke plaats te liggen. Het is net half drie en ik besluit door te rijden. Dan zie ik een kleine camping onder aan de weg aan een prachtig meer. Aan de overzijde besneeuwde bergen die zich rimpelloos in het water spiegelen met de strak blauwe lucht. In eerste instantie rij ik door maar waarom doorjakkeren als zoiets fraais voorbij komt? Het kost een halve kilometer om mij dit te realiseren en ik draai om, wat een prachtplek. Het is doodstil beneden en er staat vrijwel niemand.



 

 

 



Er is ook een tiental blokhutten waar ik nu geen gebruik van maak. De Volkswagenbus die ik al kende, arriveert enige tijd later met een Noord-Hollands stel aan boord. Hij mag met zijn bus meteen een mooie blonde dame met een grote Volvo aanslepen die er geen zin in heeft. Een andere Hollander komt aan en wil naast mij gaan staan.
De Noord-Hollandse dame posteert zich op die plek met de opmerking dat dit haar plek is. “ Mijn man is even weg en komt zo terug”, zegt zij. “ Als ik zo die dame van de Volvo heb bekeken, zie ik hem niet zo snel terugkomen”, merk ik lachend op. “ Dan ga ik met jou op de motor verder”, is haar vlotte antwoord. Zij lacht wel veel naar mij, maar ik moet er toch niet aan denken.

De zojuist aangekomen Hollander blijkt een echte
Bucklerl*l want mag niet op dat plekkie. Blijkbaar te lang onderweg wordt hij woest en gaat er in vliegende vaart met de caravan slingerend achter hem aan vandoor. Het grit vliegt ons om de oren. Wat een eikel met zoveel mooie plaatsen op zo`n goddelijke plek. Dat hoorde ik zelfs zijn vrouw nog tegen hem zeggen maar dat leek wel olie op het vuur. Weliswaar niet vooraan bij het water maar tweede rang is hier nog altijd fabuleus.

Ik heb intussen mijn dagelijkse huishoudelijke werkzaamheden klaar en zelfs meer dan dat. Ik heb wat kleding gewassen en dat hang ik te drogen tussen mijn statief en de motor. Enige hilariteit is mijn deel, maar daar zit ik niet mee. Zelf ben ik ook maar even wezen soppen want ik riek toch enigszins na zo`n rit. Dan een borreltje en schrijven. Het is ongelooflijk maar ik zit te schrijven in de gloeiende zon bij zo`n
25 graden terwijl ik de thermosfles met erwtensoep leegmaak!! Een soort zoutje bij de borrel op tot nu de mooiste camping, de mooiste plek en aan het mooiste meer van de wereld! De
Aspnes Camping te Fustvatnet. Slechts 80 Nok en verder alles gratis. Ben ik even een bofkont!? Het zou zo`n beetje mijn laatste dag met mooi weer zijn.

De koetjes loeien en de Duitsers balken. Er staat er een zo hard in zijn mobiel te toeteren dat hij het ding beter uit kan zetten. Die horen ze in de Heimat ook wel zonder telefoon. Onderweg deed ik nog wat inkopen bij de Coöp.
De heerlijk ogende chocolade cake op de voorkant van de doos bleek het resultaat van de poeder die erin zat. “Homemade”  bleek er op te staan en dat had ik niet gezien. De doos á fl 8,50 heb ik op de auto van een langs de weg slapende Noor gezet, misschien dat het ding toch nog een oven heeft gezien. Van een jong stel dat ik verderop op een rustplaats ontmoette, kreeg ik toch nog een heerlijk chocoladekoekje bij de koffie. Ook weer een meevaller dus.

Na de erwtensoep en de borrel heb ik de pasta pommodoro bereid. Samen met een broodje ging dat er goed in. Om acht uur een bakkie gezet en een koekie erbij genomen en even dochterlief gebeld.
Een mooie afsluiting van een mooie dag die voor het eerst dag zal blijven. Overigens heb ik tot heden nog geen mug gezien behalve dan alle lijken op het front van de stoomfiets. Met een open vizier rijden doe ik ook niet meer want ondanks mijn kuip knalde er een insect ter grootte van een 9 mm kogel te pletter op de rand van mijn vizier. Het halve vizier was totaal besmeurd met drek en een poetsbeurt was echt nodig. En dan zie je nog mensen met open vizier en zonder bril rond tuffen!

De harde feiten hou ik niet meer bij. De gemiddelden zijn bekend en thuis zal ik ongetwijfeld de schade wel zien die ik met mijn creditcard heb aangericht. Het enige wat nog interessant is, zijn de kilometertjes. 23942 aan het begin en nu 26527.
Ik ben dus 2528 km onderweg en ongeveer op 2/3de van de afstand.  

                                                          Donderdag 12 juni, dag 6:  

Vannacht om een uur of twee moest ik er even uit om "de aardappels af te gieten" en beleefde daarom voor het eerst dat het midden in de nacht gewoon dag is. Geen lamp nodig om een boek te lezen, een hele vreemde ervaring.
De klus van inpakken en wegwezen vergde dit keer wat langer vanwege de rikketik. Even rustig aan doen, wat kletsen met de buren maakte dat de angina pectoris weer tot rust kwam en om 09.00 uur ging ik weer op pad. De vorige avond had ik ook al uitgebreid met twee Hollandse stellen gepraat, ervaringen uitgewisseld etc.  Een paar jonkies en een stel van mijn leeftijd. Dat alles weer uit Noord-Holland.

De belendende Duitsers hadden een luidruchtige grote grijze leider bij zich die zich nog steeds met de wereld verstond alsof hij geen telefoon had. Volgens mijn oor moest hij een Noor zijn, reizend met Duitse familie. Na mij uitgebreid en ongegeneerd te hebben bekeken en besproken met zijn gezellen verstoutte hij zich, staande voor de BMW en strak daarnaar kijkend, te vragen: "Are you alone?” Waarop ik antwoordde met een droog: “I guess so”. Na even over dit diepzinnige antwoord te hebben nagedacht klonk weer: “Are you
alone?” Wat ik deze keer beantwoordde met: “I am alone with my Bie Em Double You”. Waarop de figuur zich verwijderde zonder verder nog iets te zeggen. 
Ik had eigenlijk willen zeggen dat ik met vrouw en zes kinderen hier was maar dat vond ik een beetje sneu voor de Duitse Noor of Noorse Duitser. De Noord-Hollanders die deze uitgebreide conversatie hadden gevolgd, lagen in de bekende deuk. Einde verhaal. 

Het zou verder in verschillende opzichten een gedenkwaardige dag worden. Ten eerste de weg. De E-6 kreeg een venijnig karakter. Het asfalt was slecht met scheuren. Korte steile klimmetjes met gemeen “knijpende”  bochten die enige onrust veroorzaakten. Ik realiseerde mij wat laat dat ik gewoon door de bergen reed in plaats van op de rechte weg. Even aanpassen dus. Gaandeweg werd de weg weer wat uitgerekt en verdwenen de scherpste heuvels. Het ging weer vloeiend op en af. Langzaamaan werd het kouder en in de verte leek de regen op de loer te liggen. Mijn handjes vielen er bijna af van de kou terwijl ik steeds meer tussen walletjes sneeuw langs de weg kwam te rijden. De handvatverwarming bewees hier toch wel zijn nut.

Op de
Poolcirkel aangekomen bleek zo`n wal hier en daar nog wel een meter dik. Natuurlijk ging het monumentje op de kiek en ik ging snel aan de koffie met een prijzig broodje zalm in het restaurant. Voor fl 23,= (!!) weet je weer alles. Voor vertrek deed ik toch maar de binnenvoeringen in mijn pak die ik er na Zweden had uitgehaald. Buiten praat ik nog even met twee Zwitserse motordames. Jaja, ganz aus der Schweitz die meiden. Dat is pas lef. Zo te zien is hun kleding niet echt afgestemd op het Noorse en ik heb wel enig medelijden terwijl ze daar staan te blauwbekken. Twee andere Noorse motormuizen leveren ook weer stof tot uitwisseling. Zij zijn op weg naar een gigantisch motortreffen op de Lofoten. De restanten daarvan zal ik later nog tegenkomen. Ten tweede was er dus de kou.

Ten derde gaat de dreiging van regen over in de daad, zij het gelukkig niet al te fanatiek. Naar de lucht loerend en intussen een beetje met het gas spelend, kun je soms net een buitje ontwijken. Ik heb hierbij maar even maling aan de streken van de beruchte politie rond Fauske. De op dat gebied slechte naam van die plaats wordt alle eer aangedaan door de hevige regenval ter plaatse. Ten vierde wilde ik om een plaatje te schieten even keren op de weg. Dat doe ik als een oprechte amateur op een hellende weg terwijl ik bijna boven ben. Ik kan derhalve niet zien of er toevallig een vrachtwagen van de andere kant komt met een gangetje van pakweg 90 km.

Mijn fout begrijp ik pas als ik uitgebalanceerd met het hele spul op de straat lig en mijn motor tegen de helling maar ternauwernood overeind krijg. Ik probeer meteen weer op te stappen met als resultaat dat ik opnieuw omlazer maar nu de andere kant op. Die vrachtwagen is er gelukkig nog steeds niet. Het kost ontzettend veel moeite om de boel overeind te krijgen. Volkomen uitgeput met de rikketik aan de hol rol ik de motor naar de verkeerde kant van de weg. Ik kan een naderend busje laten stoppen waarvan de bijrijder helpt en ik kan weer op de fiets i.p.v. eronder. Bijna voel ik mij zélf een Bucklerl*l, bijna!

Over de natuur zal ik niet zoveel meer zeggen, die is en blijft overweldigend en er is al ontzettend veel over gezegd. De rit is weer net een natuurfilm die zich voor je ontrolt. Wat een pracht, wat een diversiteit. Het houdt niet op. Dat is eigenlijk ten vijfde in de uitgebreide opsomming van deze dag.
Richting Narvik krijg ik weer zo`n driftige Noor achter mij. Even laat ik mij verleiden om gas te geven maar dat is hier toch te link. Hij kan mij echter niet passeren en op een gegeven moment zwaai ik dat hij mij voorbij kan.
Luttele seconden later zie ik de reden van zijn haast. Een ferry!

Die had ik niet verwacht hoewel de kaart daar geen misverstand over laat zien. Hij kan meteen zijn pontje pakken terwijl ik nog even moet wachten. Een oversteek van 18 km in 25 minuten. Dat is voor deze dag ten zesde want de eerste ferry. Ten zevende ben ik dusdanig vermoeid en is het weer dermate nattig en koud dat ik aanleg op de camping te
Ballangen. Ik neem een hytte dus nu schrijf ik mijn memoires aan een formica tafeltje terwijl ik Noors brood met Noorse kaas en Noorse leverpastei zit te eten met oude koffie en een verse borrel. Wie doet mij wat!

Vanwege de vroegte in het seizoen kost de hut slechts 200Nok. Dat is wel twee maal het campingtarief maar dat mag de pret van de luxe niet drukken. Vanuit mijn houten hutje kijk ik naar een waterval die van plm. 200 mtr. naar beneden duikelt. Papa wanneer is het water op? Het blijft maar stromen. De BMW heeft het weer voortreffelijk gedaan. Alleen de voorrem wil wat trilling geven bij stevig remmen. Voor de rest geen problemen. Nog niet! Je begint hem nu die 3000km wel aan te zien, want soppen is er natuurlijk niet bij.

                             
               Vorige                                                                                                              Volgende
                                                                                      terug naar boven
 

 

 Woensdag/Donderdag 11/12 juni
 




                                                        










Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Korte Trips
Nuttige Links
CONTACT

 








Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen

Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006
Runde (N) 2011
Sicilië 2004-10pag.
Sicilië 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
Italië 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
PortugalZes Romereizen


 

                                                         Dag 1 en 2Dag 3 en 4Dag 5 en 6Dag 7 en 8Dag 9 en 10Dag 11 en 12Dag 13 en 14Dag 15 Einde reis