Een "Kranige" Trip

                                                                   Dinsdag 29 oktober 2012

Vandaag is de start van de trip naar het Lac du Der in La Douce France om de Kraanvogel  eens in groten getale te kunnen aanschouwen en te kunnen fotograferen. Zoals gebruikelijk op mijn leeftijd was ik vergeten de mobiele telefoon op wintertijd te zetten en bijgevolg werd ik om 02.45 uur gewekt i.p.v. om 03.45 uur. Na de douche en aanverwante bezigheden was het te laat om nog tussen de vette lappen te kruipen en derhalve vertrok ik al om 04.00 uur.

Ja, dan ben ik er in ieder geval vroeg genoeg en de Garmin gaf vrolijk een aankomsttijd van 09.35 uur op. Maar die had buiten de waard, het weer en de route gerekend. Het regende voortdurend tussen hard en zacht en in mijn oneindig grote domheid had ik een route binnendoor gefabriceerd. Leuk op de kaart en de computer maar vanaf mijn aanwezigheid in Pajottenland had ik weinig meer aan de kroeskontrool. Je rolt van bebouwing naar bebouwing en de wegen zijn uiteraard Belgisch slecht. Midden in de nacht sta je op een volslagen lege kruising zomaar twee minuten voor een rode lamp en geen vrouwspersoon te bekennen hoewel je die zo hier en daar toch wel achter een raam ziet zitten.


          Foto`s van Lac du Der en Omstreken vindt u door op de foto boven te klikken

Eenmaal in La Douce France ging het allemaal weer ouderwets vlot op deels vierbaans N-wegen, dito D-wegen en wonder boven wonder stond ik om 10.45 bij het Lac du Der. Onderweg had ik nog een drietal Franse reeŽn in het veld gezien en langs de kant lag een dode vos die er nog vers en ongeschonden uitzag. Tikkie van een bumper? Ook een stelletje torenvalken die vermoedelijk in het Frans aan het bidden waren. 

Ter plekke eerst maar eens een bakkie gezet en een plasje gedaan, want na een uurtje of wat sturen, loop je toch aardig vol. Ik stond bij de camperplaats op een plek vlakbij het meer en verbaasde mij over een Belg die met een twee meter lange telelens op een vogeltje zat te schieten vlakbij hem. Het was een continu geratel en ik vermoed dat hij zo`n 800 kiekjes van dat ene dotje veren heeft gemaakt. Nou ja, ieder z`n lol dan maar.

Dat vogeltje bleek een Sneeuwgors zů gewend aan mensen dat je hem voor je voeten weg moest jagen, brutaler dan een "Terrasmus". Dat had dus ook wel met de "zakkompakt" gekund. Na de koffie moest ik met mijn spullen op de fiets zeker wel 40 meter lopen toen ik de eerste pluk "Kranen" al in het vizier kreeg. Op een redelijk grote afstand maar dichterbij zat er verder niet in. Met de converter op de 5D en de 400mm moet het toch redelijk zijn gelukt. Die converter brengt je wel dichterbij maar dat kost uiteraard beeldkwaliteit helaas. 

Na nog een kuppussoepie gemaakt te hebben van erwtensoep met daarin wat extra rookworst was het tijd de kampong op te zoeken om een plaatsje voor de nacht te regelen. Veiligheid komt op de eerste plaats en op een camperplaats kan in geval van nood altijd nog.

Het is erg stil en ik kan gaan staan waar ik wil. De toiletten etc. zijn niet top maar voor mij kan het nog net. Nadat ik min of meer geÔnstalleerd sta, ga ik eerst dit stukkie tikken terwijl ik een bakkie zet in de camper. Ik moet een nieuw pak koffie aanbreken en onderwijl zit Gerda mij vanaf het scherm aan te kijken. Of ik de DE-punten wel uitknip en bewaar!! Tķķrlijk meissie en ik doe wat ze vraagt. Je bent tenslotte goed afgericht of niet. Dat gaat toch allemaal beter dan in juni toen ik na ťťn dag alweer huiswaarts moest keren.  

Zo, nu eerst weer een bakkie en dan de spullen op de fiets want het Lac is vlakbij dus de camper mag hier uitrusten. Het is inmiddels bijna 16.00 uur en bij zonsondergang valt er nog veel te genieten naar men zegt. wat ermee moet op die fiets? In de mand voorop de cameratas ŗ 12 kilo, de 400mm ŗ 4 kilo, de telescoop, een statief en een opvouwbaar stoeltje. Tel daar 66 jaar bij op, 91 kilo schoon en gedotterd mannenvlees ťn het pittig glooiende landschap. Het zal duidelijk zijn dat er dan sprake is van een hijgerige toestand. Maar důůrtrappen zal hij.

Nadat ik mij eerst helemaal ondersteboven heb getrapt om richting meer te fietsen, hoor je ze al van verre. Met vele honderden of tientallen in groepen komen ze aan getrompetterd. Bij elkaar vele duizenden. Ik kom in gesprek met een Belg van 72 die ook al zijn vrouw heeft verloren. Hij komt al 25 jaar hier en is nog altijd dolenthousiast over dit gebeuren. Morgenochtend zullen wij elkaar weer treffen bij het dorp Giffaumont, hetgeen niet zal gebeuren.

Eenmaal terug zoek ik mij eerst een ongeluk naar mijn mobiel en vind die gelukkig terug anders zit ik zonder wekker. De hele hut ondersteboven moeten halen. Intussen staat de goulash samen met de rijst te pruttelen dat wordt wel smullen. Vanavond nog wat belletjes en dan vroeg plat om wat slaap in te halen. De foto`s van vandaag lijken aardig gelukt.

                                                              Woensdag 31 oktober,

Vannacht voor de eerste keer in de bus geslapen en dat was geen groot succes. Altijd eigen schuld want ik had het dak omhoog laten staan met een flap los. Een autoraam stond op een kier vanwege de "frisse" lucht en de kachel brandde ook niet. Het was een kraakheldere nacht en om 04.00 uur zat het ijs aan de binnenkant van het raam. Ik had mij in mijn slaapzak liggend wel half met een soort onderdek omwikkeld maar dat hielp allemaal niet echt. Eruit dus maar en de bus dichtgemaakt. De kachel gestart en maar meteen de tandjes gepoetst etc. en aangekleed. Lekker vroeg voor de Kraanvogels. 

De koelkast blijkt het op 220 niet te doen want het brood was geheel ontdooid. Dat loste ik gedurende de dag op door hem op gas te gaan stoken als ik stilsta. Nu de kachel het bleek te doen, was het snel warm in de bus. Dat zal ik komende nacht ook maar zo inrichten en de temperatuur op een graad of 14 afregelen, dat lijkt mij wel goed. Hoe dat allemaal uit gaat pakken in het gasverbruik weet ik natuurlijk niet, maar ik heb een volle tank als reserve. Nou ja, al doende leert men. 

Nog helemaal donker is het als ik bij de dijk van het meer aankom. Er staat ťťn Belg waar ik een gesprekje mee heb. Ik installeer mij een eind in zuidelijke richting,  tegengesteld aan zijn advies en ga halverwege het talud zitten om niet scherp  tegen de lucht af te steken. Die vogels zijn zeer schuw en zeker niet gek. Ik blijk op een geweldige plek te zitten. Door de telescoop zie ik af en toe al een enkele vogel opstijgen maar het is nog steeds te donker voor een plaatje.

De van Homerus bekende "rozevingerige dageraad" laat zich gelden en dan gaan grote groepen Aalscholvers, Kraaien en Kauwen op de veren. Het zijn er gewoonweg duizenden. De Kraanvogels staan dicht bij elkaar en kijken richting het roze licht alsof daar een geheim signaal van moet komen. Veel foto`s hiervan vindt u hier.

Dan plotseling klinkt er boven mij een massaal getrompetter. Ze zijn al van start gegaan en de eerste grote groepen vliegen al bijna recht over mij heen. Ik zit echt op de hot spot. Het geluid zwelt aan met de steeds grotere aantallen vogels. Je komt ogen en oren tekort. Trompetterende ouders en piepende jongen zijn duidelijk te onderscheiden. Ik schiet maar raak want het is teveel. Van ongeveer kwart voor zeven tot half acht is het een constante stroom van groepen. Als ik moet schatten, dan kunnen het er best zo`n 30 ŗ 35.000 zijn.  

Rond half acht zijn ze vrijwel allemaal weg op wat achterblijvers na. Rond acht uur pak ik mijn spullen op de fiets en besluit om in de omgeving op zoek te gaan naar hun foerageergebieden. Giffaumont-Champaubert is een aardig dorp en rijkelijk voorzien van "vakwerk" huizen. Iets wat in deze streek nog veel voorkomt. Vandaar ga ik oostwaarts en aan de D-55 zie ik al snel grote groepen ver weg op de gemaaide maÔsvelden. Het valt niet mee ze te fotograferen. Ze zijn erg schuw en blijven nog verder weg dan ik in Nederland van vogels gewend ben. De Belg van vanmorgen komt er ook bij en samen schieten we wat plaatjes. Het lukt toch redelijk. 

Ik scharrel verder door dit zeer fraaie gebied. Licht heuvelachtig, groepen struiken en bomen afgewisseld door grotere en kleinere stukken landbouwgrond. Hier en daar ook bruin en wit rundvee. Een roedeltje reeŽn is ook mijn deel maar te ver voor een schot. Wel krijg ik nog een reebok voor de lens. In dit deel rij ik dwars door een ForÍt Municipal. Ook schitterend. Ter hoogte van Droyes krijg ik een grote groep Kranen in het vizier en ik ga aan de slag terwijl ik de bus langs de kant laat staan.
Dat is ťťn van de nadelen van de Franse wegen, je kunt bijna nergens je auto zomaar even langs de kant gooien. Iets verder is een stukje bos dat vlakbij de weg begint. Ik besluit daarheen te gaan en te proberen via dat bosje dichterbij te komen.

Nou, dat kun je dus echt vergeten. Ik ben nauwelijks twintig stappen ver of de hele vloot gaat op de vleugels. Ik schaam mij wel een beetje hun rust te hebben verstoord maar wie rekent daar nu op? Ik niet dus! Snel ga ik weer de auto in en laat de storm luwen, maar wťg zijn ze. Een goede les. Dat had ik bij de watertoren van Giffaumont-Champaubert al gezien en had dus beter moeten weten. 

Daarna ben ik enigszins toeristisch het meer rond gaan rijden. Planrupt, Braucourt, St. Marie Du Lac Nuisement en Arrigny passeren de revue en zo kom ik weer bij de uitkijkpost en camperplaats aan de D-13. Die camperplaats staat behoorlijk vol. Ik parkeer op dezelfde plek als gisteren en ga de problemen met de 220 te lijf. Het is allemaal zo opgelost als ik zie dat de schakelaars van de bus omgezet zijn door losse spullen. Daarmee is meteen de koelkast ook weer op 220 te gebruiken dat scheelt als je toch al voor de stroom betaalt. Mooi zo, alles is weer operationeel.  

Ik ga er bij zitten en maak koffie. Het is prachtig weer, weinig wind en bijna 17 graden. Jas uit en mouwen omhoog, dŠt soort weer. Onderwijl ga ik alvast dit eindje zitten tikken. Dan landt er een fraaie Roodborst vlak naast de bus op een kei. Gedurende mijn tikarbeid slaag ik er in hem af en toe op de kiek te zetten. Op de steen lagen inmiddels wat kruimels van een cracker, ik ben niet helemaal van lotje en hij of zij vond het wel lekker. Mooie plaatjes zijn de beloning van mijn vriendje voor de kruimeltjes die hij in de heg oppeuzelt. 

De invasie van de kraanvogels en ander gevederd spul is vanaf een uur of vijf weer even indrukwekkend als gisteren. Met d-u-i-z-e-n-d-e-n komen zij vanachter alle horizonten aangemarcheerd en bevolken met name de westelijke kant waar zij geen mens te vrezen hebben. Al die vreemde snoeshanen op de Oostdijk daar moeten ze niets van hebben. Twee eilandjes zien letterlijk zwart van duizenden Aalscholvers. Volop grote en kleine Zilverreigers, Kievieten en duizenden Kauwen en Kraaien die weer naar hun slaapplaats komen. Over de vele soorten eenden als Krakeend, Wintertaling, Wilde Eend enzovoorts heb ik het maar niet. Een waar vogelparadijs dus. 

Jammer toch dat je het alleen moet beleven maar gelukkig zijn er kijkers genoeg voor die toeter van een lens. Die valt hier toch wel erg op. Het levert stof tot gesprek in het Duits, Italiaans, Engels, Frans en Belgisch, want als een Waal echt iets wil weten dan brabbelt hij best een beetje Vlaams. Regelmatig wordt er ook door de telescoop gekeken en gelukskreten stijgen dan op. Aan de overzijde zijn er minstens al twintigduizend Kraanvogels te zien en dat ziet niet iedereen met het blote oog. Als het bijna donker is, ga ik naar de Kampong om dit verslagje af te werken en eens een maaltijdsoep van Struyk te proberen. Die valt niet tegen met wat extra worst en samen met een paar crackers met kaas is er toch een gevulde "knapzak". De bus hou ik dicht en het dak ook. Straks eerst maar de kachel aan en eens zien hoe ik de nacht doorkom. Morgen slaap ik uit want dan is het toch een regendag. Dan maar aan het lezen en zien hoe zo`n dag te verteren valt.
Je vous souhaÓte une bonne nuit et Š demain.

                                                            Donderdag 1 november 2012 

Het slapen ging geweldig. Het kacheltje heeft vrijwel geluidloos gewerkt en de temperatuur netjes op peil gehouden. Onderweg heb ik wel even het fannetje gehoord omdat er op het dak werd getikt. Regen! Allerlei zaken heb ik wat anders georganiseerd in de kleine ruimte, alles werkt zoals het hoort en de camperbus krijgt van mij een dikke 9. Hier kun je de wereld wel mee door.

Een naam heb ik al voor hem gevonden. Op advies van Peter van boekwinkel Hyperion las ik "Reizen met Charley", van John Steinbeck. Geen top maar het leest wel aardig. John had zijn vehicle "Rocinante" gedoopt naar het paard van Don Quichotte. Mijn bus heet vanaf nu "Bellerophon", mijn metgezel in mijn zoektocht naar mijn Chimera. Ik moet alleen nog een fabrikant van zulke naamstickers opzoeken.

Tijdens het wakker worden, heb ik overpeinsd wat ik zou doen. Deze natte dag uitzitten en afgaan op de goede provisoires voor morgen en nogmaals de uit- en intocht meemaken? Of straks op het gemak alles inpakken en op hetzelfde gemak huiswaarts keren? Feitelijk heb ik alle foto`s die ik wilde hebben die hier te maken zijn in een enkele dag. Dichterbij komen vergt veel voorbereidingen met schuilhut en dergelijke en daar heb je wel een paar dagen voor nodig. Het wordt huiswaarts. 

Net na mijn vertrek scharrel ik over kleine wegen door dit mooie, glooiende landschap en bedenk dat dit niets voor Hollanders zou zijn. Die zouden alle heuvels plat maken, de ruilverkaveling van stal halen, alle bosjes en bossen omhakken, de prachtige beekjes volstorten of tot sloten rechttrekken om het maximale, calvinistische profijt van de grond te kunnen hebben. Wegrijdend van Giffaumont en de kampong verdwijnt het trompetgeluid van de Kraanvogels.

In plaats daarvan kom ik bij Matignicourt aan de D-58 een prachtig beekje tegen waar een mooi bruggetje overheen is gemetseld. Een paar boerderijen en enkele kleine bosjes groen eromheen en een complete vloot Vinken. Het zijn er wel honderd bij elkaar die over het veld en over elkaar buitelen op zoek naar achtergelaten graankorreltjes een mooi gezicht zo onder het sukkelen over de smalle weggetjes. 

Om half elf heb ik mezelf koffie beloofd met koek, maar ja die parkeerplaatsen zo strak langs de weg zonder enige bescherming tegen het verkeer dat op anderhalve meter langs je auto suist, zijn niet uitnodigend. Het regent en de auto`s zorgen voor grote wolken stuifwater. Toch maar doen dan. Terwijl ik koffie zet, laat ik de radio aan met een MP3 erin van de top 2000 van ooit. Dan hoor ik toch weer iets wat achter elkaar geen toeval kŠn zijn, maar het wťl is. "De Vlieger" van Andre Hazes wordt gevolgd door; "Het regent harder dan ik hebben kan" van BlÝf en dan; "Desperado" van The Eagles. Als je nog niet in een melancholische stemming bent, dan word je dat hierbij wel vanzelf. Maar ik hou het droog binnen en dat valt weer mee.
 

Gedurende de ochtend regent het van zacht tot hard. Lichtgekleurde auto`s verdwijnen als bij toverslag in het stuifwater, hun achterlichten zwevend achterlatend. Maar de muziek, de aangename temperatuur binnen en het geruststellende gebrom van de diesel maken dat mijn dag niet meer stuk kan. Ergens tussen Namur en Bruxelles wordt het langzaamaan droog. Tussen Bruxelles en Anvers wordt de weg langzaam droog en eenmaal voorbij Antwerpen krijg ik wat hemelsblauw te zien, que miracolo!! 

Vanaf de Belgisch/Nederlandse grens is het meteen weer hommeles. Druk druk druk, of komt het doordat het land zo klein is? Het is meteen vol rond mij heen. Bumperkleven lijkt hier bittere noodzaak voor velen, maar niemand gaat opzij. Zo heb ik vanaf Giffaumont feitelijk nauwelijks drukte en geen enkel oponthoud gekend, maar bij Dordrecht heeft een of andere kloot weer eens (eerder gebeurd en het kostte een half uur de "storing" op te heffen) aan de knoppen van de tunnellichten zitten vingeren dan wel heeft een vrachtwagen toch een wat te hoge lading gehad.  

Alle lichten voor de tunnelingang staan hardnekkig op rood en duizenden staan nu bijna letterlijk bumper aan bumper te kleven voor Jan met de bekende korte achternaam. Wat een land!! En dan heb ik de plannen van het aanstaande roverskabinet nog niet vernomen!!

Gelukkig kan ik nog net het witte puntje van de afrit naar Dordrecht met mijn rechter voorwiel raken, daarmee toestemming hebbend om met mijn achterwiel de doorgetrokken streep te raken om mijn weg via de brug te kunnen vervolgen. Evenwel is het in dit land mogelijk dat een of andere "Koddige Beier" dit heeft gezien en mijn actie onterecht heeft opgevat als het rechteloos passeren van een doorgetrokken streep of het brutaliseren van een redresseervak en probeer een paar weken later dan maar eens te bewijzen dat zo`n calvinistische "landman met geweertje" het bij het verkeerde eind had. Hťťrlijk!!!We zijn weer thuis.  

Al met al een korte, hevige maar fantastische ervaring die ik in het voorjaar zeker nog eens opnieuw wil beleven.

 

 

Terug naar boven

 




























 

          Kraanvogels Lac du Der
                                                         

    Vorige                                                                                                                            FochteloŽrveen

 










Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus (2x)
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Nuttige Links
Korte Trips
     Wadden Vogeltrip    
     Vogeltrip Den Helder
     Kraanvogels Lac du Der
     FochteloŽrveen
CONTACT








































 










 



Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen
Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006
Runde (N) 2011
SiciliŽ 2004-10pag.
SiciliŽ 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
ItaliŽ 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
Portugal
Pomarinho 2012
Zes Romereizen
Engeland-Ierland-Schotland