Een click op de links brengt u in "Mijn Photo`s op Google"

Niet om het een of ander maar Noorwegen biedt ons vanaf het begin op vrijdag 30 mei fantastisch zomerweer. Zon, 20 graden af en toe een wolkje en in de verte een regenbui. Wij zien die alleen door de natte weg want er komt geen druppel op de ruit. Vandaag is het woensdag en we houden een luie dag. Het plan was om naar Stavanger te gaan maar een algemene moeheid weerhield ons daarvan. Dan maar morgen we hebben tijd genoeg tenslotte. De enige tegenslag die we hebben ondervonden was de tot nu onbekende zeeziekte bij Grieta. Op de boot van Hirtshals naar Kristiansand ging het mis. Gelukkig niet al te erg zodat ze niet groen of geel werd maar het broodje met salami en andere heerlijkheden werd toch in een spuugzakje  gedeponeerd. Na aankomst tegen half drie reden wij verder dan vooraf gepland, bijna de halve route voor zondag.
Dag 1
Wij vertrokken vrijdag om 03.15 in de vroege morgen naar Denemarken waar wij een camping vonden bij Hirsthals. De Kjulcamping vlakbij de golfclub. Waar heb je die niét tegenwoordig. Een aardige camping maar mijn douchebeurt bleek letterlijk een koude. De eerste werkte in het geheel niet maar slokte wel een eenheid van mijn plastic tegoedkaart op. De tweede gaf een piemelstraaltje koud water en dat kostte twéé eenheden. De derde had kranen die vastgeroest leken en pas de vierde leverde een redelijk straal bijna koud water op. Die druiven van mijn gramschap kwamen op het hoofd van de eigenaar terecht die dan ook ruimhartig gratis een nieuwe kaart aanbood, die ik beleefd doch dringend weigerde. Een nieuwe kaart zou dat allemaal niet verhelpen. Enig fraai macrowerk leverde deze plek wél op en dat is ook nooit weg. 

Op zaterdagmorgen haalden wij nog een paar noodzakelijkheden in de plaatselijke supermarkt in het centrum van Hirtshals. Ik maakte een verkeersfout door op het parkeerterrein tegen de richting in te rijden. Dat leverde mij een luidkeels commentaar op met weidse armgebaren van een autochtoon. Dat maakte mij een beetje boos, zodanig dat ik de "el uu el" bijna aan zou vliegen. Omstanders zullen zich hebben verbaasd over twee ouwe kerels die elkaar in verschillende talen "te woord stonden". Na dit vermakelijke intermezzo gingen wij rond 11.45 uur scheep en om 14.25 uur stonden wij op Noorse grond.  
Dag 2

Zoals gezegd reden wij veel verder na aankomst dan gepland. Dat kwam vooral omdat twee campings voor ons gevoel veel te druk en te groot waren om je prettig bij te voelen. Doorrijden dus. Zo kwamen wij terecht op een camping "met een missie ", maar wel een die er voortreffelijk bij lag aan de boorden van de Åptafjord.  Ondanks alle drukte kregen we van de Nederlandse eigenaar een 'eigen' plaats op een picknickplek aan het water waar je zomaar nog drie weken zou kunnen staan. In één woord práchtig en grandifabel. 
Dag 3
Op zondag was het zodoende een eitje van nog geen 150 km om op de Preikestolencamping te belanden. Het eerste inlandse veer bracht ons van Lauvvik naar Oanes en dan is het nog zo`n 15 km. Omdat het nog wat vroeg was, reden wij even door naar het beginpunt van de wandeling die ons op maandag naar boven zou voeren. Wij besloten om drie dagen te blijven. Maandag voor de wandeling en beklimming, dinsdag voor een boottocht door de Lysefjord met aansluitend een prachtige rit door een fabuleus landschap en de woensdag voor Stavanger.

Laten we zeggen dat de wandeling naar boven niet meeviel en niet tegenviel. Het viel niet tegen dat ik dit in mijn conditie nog goed kon doen en ook de tijd viel mee. In drie uur naar boven en in twee uur en drie kwartier weer naar beneden. De foto`s laten wel zien waar het hier om draait. Het viel niet mee gezien de zwaarte van de klim. Het is meer dan pittig en volkomen onbegrijpelijk dat een man van 76 die amper lopen kon, boven is gekomen. Hij was op de terugweg toen ik hem tot twee keer toe de helpende hand moest bieden. Bij de tweede keer was hij van de wereld door een hypo zo bleek. Wij lieten hem achter in goede handen en naar verluidt, is hij nog wel beneden gekomen. Dag 4

Zelf had ik het op enig moment éven moeilijk en ik realiseerde mijzelf ook geplaagd te worden door een te laag suikergehalte. Met wat ontbijtkoek, appel, sinaasappel en water redde ik het redelijk. Maar we waren beiden toch behoorlijk stuk mag ik wel zeggen. Nu, twee dagen verder hebben wij nóg stijve beenspieren en de luie dag van vandaag is daar een gevolg van. Daar hielp de vaartocht door de Lysefjord en de rit over grofweg de 45 niet veel aan. Het varen onder een prachtige lucht was een happening met grote stormwinden die door de fjord jakkeren.  Die ontstaan door valwinden waarvan het volume tussen de rotsen door geperst moet worden. Grieta genoot hier met volle teugen van als kind van de zee. Zij hield zich dapper staande door zich aan de reling vast te klemmen. De beroemde Kjerragbolten heb ik goed vast kunnen leggen vanaf de boot. Nu blijkt het tamelijk eenvoudig om als stuntman of stuntvrouw geportretteerd te worden. Opzij en achter de rots rechts vandaan kun je zo op die "zwevende" kei stappen zonder al te grote risico`s. Wederom een mythe ontkracht :-)
Dag 5

Na aankomst in Lysebotn voerde de weg ons omhoog naar het restaurant en uitkijkpunt op 1020 meter hoogte. De wandeling naar die Kjerragbolten hebben wij niet gemaakt. Te zwaar en te ver want het duurt zo`n zes uur om heen en weer te komen. Maar wat een fantastisch uitzicht op de fjord en de besneeuwde bergen rondom ons. De weg die daarna volgt is één aaneenschakeling van schoonheden als metershoge sneeuwwallen, watervallen, uitzichten, halfbevroren meren, steenmannetjes en sneeuwballen gooiende oude vrouwtjes. De 45 van Lysebotn naar Sira, Fidjeland, het Sirdal, Sinnes, het Gravatnet, Birjedal, Gilja en na Dirdal naar Oltedal. Daarna weer naar Lauvvik om net de boot naar Oanes te missen. Dat kost dan drie kwartier en mede daardoor had ik de nasi goreng pas om half negen klaar. 

In de nacht die hierop volgde, besloot ik dat we de volgende morgen niet naar Stavanger zouden gaan. Uitslapen en bijkomen van alle schoonheid was het devies. Opnieuw scheen de zon ruimhartig met af en toe een wolkje. We gebruikten de tijd die van de ochtend restte om de boel wat op te ruimen en een was te doen. Daarna sliep Grieta naast de auto op de grond onder een dekje en ik schreef wat regels. Het bleek een goed advies om vandaag te "luieren". Grieta bleek toch ook niet helemaal okselfris uit de strijd te zijn gekomen. Morgen dan toch naar Stavanger en verder richting Bergen
Dag 6/7
Waren er nog bijzondere vogels te bewonderen? Op de Kjulcamping een paartje Koolmezen druk doende om alle "gaten" in hun nest te vullen. Ik heb er uiteraard niet in gekeken om de rust niet te verstoren. Verder zie je overal de Motacilla alba, de Witte Kwikstaart. Of het nou op de Fjells is of beneden in het bos. Hier op Preikestolen de Roodborstjes, de Vinken waarvan de jongsten haast achteloos bijna op je voet komen zitten. Ze zullen de mens nog niet kennen? Verder zijn er heel veel Zanglijsters met jongen die over de hele camping worden gevoerd waar het zo uitkomt. Aan de oever vermoed ik ook nog Oeverlopers gelet op de vlucht en de tekening maar zeker ben ik er niet van.  

Maandagavond werden wij overvallen door een invasie van Vlaamse Gaaien of Gaamse Vlaaien zo u wilt, in de vorm van 17 groot formaat campers gevuld met mannetjes en vrouwtjes Vlaming. Ineens was de camping vol want het werd allemaal rond Bellerophon geparkeerd. Niet erg want het zijn plezante gasten, minder luidruchtig dan de hier ook ruimhartig voorradige Duitse vrienden. Op deze morgen waren die Vlaamse vogels ineens allemaal weer gevlogen op weg naar noordelijker streken. Een aardige, niet goedkope camping, waar men zich in het algemeen rustig gedraagt met ruimte in overvloed. Alle voorzieningen zijn aanwezig en in orde. De service is goed en men is zeer vriendelijk en behulpzaam wanneer nodig. Nederlandse leiding en ook het personeel is Nederlands, toch wel zo gemakkelijk. 

Stavanger is een aardig stadje met een haven die altijd klein oogt vanwege de enorme varende appartementgebouwen die hier afmeren. Als gevolg daarvan is het net als vandaag behoorlijk druk met toeristen. Het wijkje met oude witte huizen, een soort erfgoed, loopt er vol mee. We zijn met de camper tot Tau gereden, hebben Bellerophon daar geparkeerd, vlakbij de ferryhaven. Te voet met de ferry en te voet door het havengebied en het aanpalende centrum van Stavanger. Door het binnensmondse, Engelse gebrabbel van de kaartjesverkoper aan boord begreep ik dat hij vroeg of wij van Preikestolen kwamen. Ja! Daarop rolde er een ticket uit van 500 NOK voor twee voetgangers. Ik stond er verder niet bij stil want al dat gereken! Maar op de terugweg zei Grieta dat het wel erg veel was en op het kaartje bleek een soort tocht van Preikestolen-Stavanger v.v. te staan per bus en boot. Terug naar Charon en na enige discussie, want ik had het fout gedaan en niet hij, gaf hij 406 NOK terug. Een heel verschil. Leuk om Stavanger nog eens te zien en na een echte Stavangerse ciabatta met Italiaans beleg togen we weer op "huis" aan.

Na terugkomst hebben we ons er met een Jantje van Preikestolen vanaf gemaakt met een blik lapskous en wat Noors brood. Allemaal goed te pruimen. Morgen 5 juni trekken we richting Bergen met een matig vooruitzicht qua weer. Het regent al in de avond maar niet van harte. Dat weer viel wel mee. Het was wat grijs en dreigend maar het bleef droog. We volgden hoofdzakelijk de 13 en kwamen min of meer abusievelijk in Odda terecht. Onderweg hebben wij ene Onno Zuidema met fiets en al ingeladen. Hij durfde niet door een tunnel van bijna 5 km. Nogal slecht verlicht en dus gevaarlijk voor een fietser. Hij had er ook geen bezwaar tegen om nog een eindje mee te rijden tot een kilometer of 15 vóór Odda. We zetten hem af en gingen ieder ons weegs. Onderweg hebben wij met zeer volle teugen genoten van al het schoons dat Noorwegen nog altijd te bieden heeft. We waren enigszins uit de route geraakt maar dat compenseerden we met de navigator de volgende dag. 

Na en goede nacht waarin ik een redelijk coma heb weggewerkt, vertrokken we richting Bergen via de 551 naar Arnes en het veer naar Gjermundshamne. Zeer dreigende luchten leverden prachtige foto`s op tijdens de magnifieke vaart door het fjord. Maar regenen ging het wél. Bergen leek zijn eer aan te willen doen en dat lukte aardig. Dat nam niet weg dat er opnieuw veel te genieten viel onderweg alleen al door de vele en soms grote watervallen. Rond twaalf uur besloot ik Grieta te trakteren op een Pölser. Lekkere worst met spek en een broodje. Deze was er een met chili en dat rechtvaardigde dan weer een lekker ijsje om af te koelen.
Dag 8/9
Vanwege de regen besloten we meteen door te rijden naar het aquarium van Bergen. Dan loop je in ieder geval binnen en hebben we dat alvast gezien. Laat ik zeggen, veel geschreeuw en weinig wol. Bovendien voor het gebodene nog knap duur ook. Parkeren kost je zo tien Euro en de toegang 20 Euro p.p.!! Een kort showtje met twee zeehonden en een uur later met twee zeeleeuwen. Ook leuk maar dat hebben we ook beter gezien. Na het bezoek besloten we de camping in Bratland op te zoeken en kwamen in een soort vroege spits terecht. Amai, amai zou Urbanus zeggen. Rotterdam of Amsterdam zijn er niets bij. Voortsukkelend valt het besluit om Bergen verder te laten voor wat het is en morgen op ons gemak door te rijden naar Runde.

De camping is geschikt voor het doel, een nachtje slapen, douchen etc. meer niet. Vriendelijke eigenaars en hun mensen. Alleen ligt de camping zo dicht bij de weg dat het nodig is het dak te sluiten voor de nacht. De volgende morgen vertrekken we tegen tien uur en het regent nog een beetje zoals dat tot de goede gewoontes van Bergen schijnt te horen. Achtereenvolgens de 16, de 39, de 611, de 5, de 614, de 15 en de 61 passeren onder de wielen voordat wij de brug naar Runde oprijden. Hoe verder wij van Bergen verwijderd raakten, hoe droger het werd. Ergens halverwege deze route reden wij weer in de zon en genoten van de fjorden, de huizen, de soms besneeuwde bergen en een boterham op een bankje in de wind. Bij Isane en Koparnes dienden wij nog een veer te nemen. Zo arriveerden wij om 18.25 op Runde, voor mij een soort thuiskomen. 

De camping bleek zeer vol vanwege de Pinkstervakantie en het was even zoeken voor een plaatsje. Samen met Knut vonden wij het mooiste plekje tot nu toe. Helemaal apart van de massa op een kleine verhoging achter de winkel. Onzichtbaar voor mens, dier en wind behalve de eeuwige meeuwen en ander gevederte. 

De volgende dag besloten wij wat te lummelen maar mijn onfeilbare molenaarsneus zei dat we het boottochtje rond Runde moesten gaan doen. Er zat hoge cirrus en windvaan in de lucht en in de verte lag de horizon wat hoger dan gewoonlijk. Dat bleek een juiste beslissing. Na het wederom prachtige tochtje mede dankzij Johan, ging het in de middag regenen. Daarmee werd duidelijk dat de nieuwe daktent niet deed wat die moest doen, ons droog houden. Hij lekt behoorlijk langs de stiknaden. Met enig gepruts met o.a. wasknijpers kon de boel worden gedicht maar een probleem is het wel. Maar dat mag de leverancier na deze vakantie oplossen. Dag 10

De volgende morgen, inmiddels is het Pinkstermaandag 9 juni, was het weer droog en stoomde de zon ons de camper uit. Het vaste ritme van puinruimen, ontbijten, wassen etc. vond z`n invulling en nu ik dit tik, tekent Grieta verder aan één van haar kunstwerkjes. De koffie is bijna op en de was draait, de zon schijnt nog steeds en we zullen met dit weer toch die klif maar eens gaan bestijgen. :-( 
Dan komt eind van de middag dan toch die verschrikkelijke klim die ik nog erger maak door over de rechterflank de hoogste top te pakken. 294 meters omhoog, waarvan er veel echt steil zijn. Onderweg nemen we een kijkje bij de Noordse Stormvogels die er inderdaad ook zijn. Er is wat gekibbel van wat blijkbaar twee paartjes zijn maar steeds wordt het weer rustig. Mooie vogels zijn het. Over die hoogste top komt een klif met de Jan van Genten. Een nog mooiere vogel maar deze keer zitten ze dieper en dus verder weg. In het verleden heb ik die toch beter en van dichterbij kunnen fotograferen? 
Dag 11
Hetzelfde geldt bij de Papegaaiduikers. Vogels leren snel en blijkbaar hebben ze ervoor gekozen om de hogere gedeeltes te mijden waar al die malloten zitten met klikkende camera`s. Ik kan er nog wel een paar schieten maar ook hier van veel verder weg dan vroeger. Slechts één landt er op twee meter afstand van Grieta. Hij of zij laat zich een aantal seconden bekijken en schiet dan het hol in naar de jongen. 
Dag 12/13
Alleen de Roofmeeuw of liever Grote Jager is niet bang en zij laten zich op een rots rustig kieken. Ook in de vlucht kan ik ze nog vangen maar het valt niet mee. Rond een uur of tien hielden wij het voor gezien en strompelden op ons gemak naar beneden. Nu rechtstreeks en rond elf uur waren wij weer op de camping. Het moede lijf gespoeld en plat, de enige remedie voor recuperatie. We besloten om de volgende dag weer als luierdag te bestempelen en dat is aardig gelukt. 

Vandaag is het woensdag 11 juni en ook deze dag hebben wij in redelijke ledigheid doorgebracht. Er lag wat water in de rand van de rechter hor maar dat was alles. Het dak had ik vrijwel dicht gelaten i.v.. de regen. Vandaag zou het zwaar bewolkt met regen zijn maar het werd wederom een zonovergoten dag. Wel wat lagere temperaturen van rond 18 graden, maar er is weer aan de bruining gewerkt. Een was draaien en drogen en wat opruimwerk want morgen trekken we verder naar Ålesund. In de middag wandelden we heen en weer naar het haventje onderweg wat fotograferend. De Kleine Veldleeuwerik was regelmatig doelwit maar ook de Zeearend liet zich zien, achtervolgd door meeuwen waar hij zich weinig van aan leek te trekken. Verse kapucijners met Jersey aardappelen en spek, met komkommer en tomaat als metgezel. Voor de dorst een lekker biertje en voor Grieta een rood wijntje. Wie doet ons wat? 

Donderdag de 12de is het een echte regendag. Vanaf Runde gaan we naar Ålesund om de Jugendstil huizen te bekijken. Dat hebben we maar vanuit de auto gedaan want  daar was het toch echt te nat voor. Bovendien werkt het leven in de natuur in de hand dat je je in een stadse omgeving met alle drukte niet op je gemak voelt. Wegwezen dus en op weg naar Åndalsnes en de Trollstigen. 

Onderweg doen we de nodige boodschappen en daarbij, heel onfatsoenlijk naar men zegt, twee walvisbiefstukken. Nog steeds is dit gewoon in de supermarkt te koop en alle discussie ten spijt wil ik Grieta wel laten proeven, dan weet je waar je het over hebt. Bovendien een soort die bejaagd mag worden. De avond vullen we grotendeels met de problemen a.g.v. de lekke daktent. Wát een ramp is dat ding. Ik stuur de maker er nog maar een mail over, niet boosheid maar teleurstelling is de drijfveer. 
Dag 14/15
De volgende morgen gaan we eerst de Trollstigen op. Het is nog zwaar bewolkt met af en toe een drupje maar gaandeweg trekt de boel een beetje op. Nu alles zo ongeveer klaar is, kan ik zeggen dat het resultaat van de aanpassingen hier mij uiteindelijk niet tegenvalt. Ik had veel bezwaar tegen de "vernieling" van de ruige natuur hier met de zeer strakke architectuur. Maar nu heb ik er wel vrede mee. Met minder kans op valpartijen e.d., kan iedere toerist nu genieten van meerdere uitzichtpunten. Na de Trollstigen gaan we in Ålesund op zoek naar plastic voor de daktent. Het worden uiteindelijk plastic vuilniszakken waarmee ik de stiksels rond de ramen afscherm van de regen. Het moet maar zo. 

Na Åndalsnes besluiten we nog even te gaan kijken hoe het met Rosalie gaat die een paar jaar eerder haar camping in Tolvika van de hand heeft gedaan. Helaas blijkt zij helemaal vertrokken en een adres is verder niet bekend. Jammer. In de middag plakken we het plastic aan het dak en we gaan er van uit dat we "het lek boven hebben". De tijd en de regen zullen het moeten leren. Voor vanavond heb ik geregeld dat we in het restaurantje van de camping eten. Grieta weet dit nog niet. Het is ruim half zeven en ik zal haar zo meenemen.  

Het viel in goed aarde. Zalm met in de schil gekookte aardknollen, komkommer en saus. Daarna nog een heerlijk Noors toetje met ijs en een soort amandelspijsgebak. Een uitzonderlijk feit was dat de chef ons een heerlijke fles wijn aanreikte die kwam uit San Marzano. Je houdt het toch niet voor mogelijk!! Van alle honderdduizenden wijnen staat er ineens een fles met wijn uit het geboorte dorp van Piétro mijn zwager op tafel. Hier in Noorwegen!! Het raakt mij. 
Dag 16
We besluiten de volgende dag vroeg te vertrekken. Het is zaterdag 14 juni en we doen het nu al 10 maanden.  Ik verwacht wel de nodige toeristen op weg naar de Trollstigen en de Geirangerfjord. De weg is prachtig en het weer ook. Volop zon en het is lekker rustig. Eenmaal op de top boven de Geiranger blijkt toch dat ook hier een soort massatoerisme aan het ontstaan is. Met bussen vol komen ze. In plaats van twee mogen er nu vijf grote cruiseschepen afmeren. Het gevolg is dat de uitlaatgassen in twee lagen in de fjord zweven en dat 24 uur. Ik maak er wat opnames van.  

Aangekomen in Hellesilt ontdek ik een watermolentje dat gebruik heeft gemaakt van de waterval. Een leuk ding maar uiteraard werkt het niet meer. De schoepen, de as en de molenstenen zijn nog wel aanwezig. Hoewel we de route naar Jostedal in twee etappes zouden doen, rijden we maar gewoon door. Het is rustig en het vlot goed. Er zijn prachtige uitzichten waar ook nog foto`s van gemaakt worden en bij een meer gaan we in de zon een fruitje eten. Zo komen wij rond de klok van zes aan bij de camping Nygardsbreen. Hier heb ik eerder gebivakkeerd. De Jostedalcamping blijkt gevuld met bierdrinkende, halfblote, jolige mannen en dat trekt toch minder dan de stilte die hier heerst. 

Zondagmorgen worden we pas om kwart over negen wakker. Maakt niets uit want we moeten niets en we hoeven niets. Na het ontbijt gaan we naar het Gletsjer Informatie Centrum. Daar kunnen we geld wisselen en eventueel een tocht over de gletsjer boeken. Dat doen we niet want dat schat ik als te zwaar in en dat blijkt een juiste keus. We gaan met de auto naar de vertrekplaats van het bootje en kunnen mee naar de overkant. Daar moet je nog een fikse wandeling maken om bij de gletsjer te komen. Fiks genoeg voor ons en het is alleszins indrukwekkend. Foto`s bij de vleet. 
Dag 17
Voor het diner heb ik walvisbiefstuk met gebakken aardappeltjes, sperzieboontjes waarbij komkommer en tomaat. De biefstuk is heerlijk en beter dan rundvlees. Ondanks alle commotie worden er nog steeds walvissen gevangen en in de vriesschappen gelegd. De Noren doen dit al duizenden jaren als deel van hun cultuur en nu doen ze dat nog steeds maar dan wel met quota. En passant breng ik op dat walvis geen vis is maar een zoogdier net als een koe. De vergelijking met een runderbiefstukje wint de walvis glansrijk. Morgen wacht ons de rit naar Randsverk waar we een elandsafari denken te doen.  
Dag 18

De rit naar Randsverk is weer zo mooi als het hoort in Noorwegen. Halverwege pikken we een jong stel op dat ietwat wanhopig staat te liften. Een trektocht te voet via hytter is enigszins mislukt door een niet passende sleutel. Ze zijn doodop door gebrek aan slaap. We laden ze met bagage in en ze rijden mee tot Lom waar hun basis is. Weer een goede daad gedaan. In Lom bekijken we op ons gemak de Stavkirke, een prachtig bouwwerk. De Randswerk camping is onherkenbaar veranderd. Wat heeft die man een enorme klus gedaan in de tien jaar dat ik hier niet geweest ben. Er zijn veel bomen gekapt en dat geeft licht en ruimte. Er is een nieuw toiletgebouw dat zijn weerga in de beste hotels niet kent. Wat een kwaliteit aan afwerking en uitrusting. Top!!

Grote ruime plaatsen en er heerst rust. Het restaurant serveert een kleine kaart en een paar schotels die in het geval van rendierstoofpot heerlijk smaken. De familie, moeder, vader en twee dochters runnen de zaak vriendelijk en servicegericht. Wifi is aanwezig en in de Buttik is dagelijks vers brood, een klein aanbod aan kruidenierswaren en natuurlijk souvenirs.  Ook voor de camper is er alle ruimte en zijn de nodige voorzieningen aanwezig. Pet af voor deze mensen op deze, naar mijn mening, mooiste en beste camping van Noorwegen.  
Dag 19
De elandsafari met Peter was een redelijk succes. We hebben er drie gezien en ze staan goed op de foto. Peter weet er veel van en vertelt honderduit. Hij houdt ook rekening met de dieren die van nature erg schuw zijn. Hij wil paniek bij moeders met een kalf voorkomen. Een goede zaak want eenmaal gevlucht uit een gebied komen ze zelden hier terug. De rit duurt van plm. 22.00 uur tot middernacht waarbij er nog maar weinig fotolicht over is. Morgen in de richting van Geilo.  
Dag 19/20                                                                                                                                        Dag 20/21
Het wordt geen Geilo, maar Laerdal met daarboven een hoogvlakte, veel sneeuw en rendieren. Al jaren wilde ik hier de "bovenweg" nemen en dat moet nu ook maar gebeuren. Wij pikken vóór Borgund ene Louis uit Parijs op die meelift tot wij (dacht ik) af moeten slaan. Hij stapt op dat punt dus uit om verder te liften. Als we zijn  afgeslagen rijden we een tunnel in. Grieta wijst mij op de lengte; 25 kilometer!!! Ben ik potdomme tóch die tunnel ingereden. wat een dommy!! Tegen alle wetgeving en wijsheid in, draai ik om met Bellerophon en galoppeer weg van de plaats van deze misdaad. Zo komen wij weer bij Louis die voor de tweede keer in kan stappen. Op weg nu naar de Stavkirke van Borgund. Wij kijken daar rustig rond zónder Louis die zij eigen weg gaat. Maar als wij op weg gaan naar de camping bij Laerdal kan hij voor de derde keer instappen :-). Hij laat nog een foto van ons drieën maken waarvan wij ons afvragen of we die ooit zullen zien, wie weet. 
Dag 22
19 juni de weg óver de Auerlandtunnel. Deze is 24 km. lang en die wilde ik niet rijden. Ooit wilde ik wél de bovenweg langs het Auerdal maar dat kwam er nooit van. Nu kan het wel en ik moet zeggen wie door die tunnel gaat mist heel erg veel. Mooie uitzichten, bergen, watervallen etc. In Geilo was het even zoeken naar de camping maar dat kwam goed. Geen Wifi. Morgen gaan we een stukje de Hardangervidda op en daarna rijden we een aangepaste route mede over onverharde wegen naar Krossen. 

Vandaag 20 juni zijn we via een "Bomweg", waar 40 NOK betaald diende te worden, richting Hardangervidda gereden. Bij toeval een man in kajak en een groep in een grote rubberboot enige watervallen zien nemen, rafting heet dat. Bij een plek waar visbootjes te water werden gelaten was er wéér zo`n tolpoort. Na een praatje met een visser die graag zijn gevangen forellen zelf oppeuzelt en gelet op zijn neus niet vies is van een borreltje, besluit ik deze keer niet nóg eens 40 NOK te betalen. We rijden tot het niet verder mag en constateren dat we niets hebben gezien en dus terecht niets hebben betaald. 

We keren terug naar de 40 om later binnendoor via de 17, een prachtige weg vrijwel zonder verkeer, en de 364 via Rjukan naar Rauland te rijden. Het is even zoeken naar de camping. De man bij de benzinepomp weet te melen dat die 6 km verderop richting Haukeli ligt. Dat klopt. Er is helemaal niemand en ik moet de eigenaar bellen. "Kies maar een plekje uit, over een uur ben ik er". Dat uur duurt nu al een uur of drie en intussen hebben we gekookt, gegeten, afgewassen en koffie geleut. Ik hoop dat`ie komt want volgens de computer is hier Wifi aanwezig maar dan heb ik de code nodig. Het lukt allemaal en er komen nog drie hele mensen op deze hele camping bij. Logisch want het is hier eigenlijk een skigebied en `s zomers dus erg rustig. 

De volgende morgen vertrekken we weer op het gemak en zakken af door het Setesdal richting Mandal. Prachtige weg maar ook hier is behalve de natuur niet zo veel te beleven om te blijven hangen. Dat maakt dat wij een dag of drie "te vroeg" in Mandal zijn. Daarbij komt dat er geen elandensafari gemaakt kan worden. Al het gras is gemaaid en dan blijven die beestjes in het bos. Er is immers niets te eten op de weiden. We houden nu echt vakantie en doen lekker niets anders dan luieren en zonnen. Nog even en ik kan onopgemerkt naar Suriname. Grieta begint voor haar doen ook behoorlijk bruin te worden.                                            Dag 25

Zondag 22 verloopt ook zo en we hebben zo links en rechts lange gesprekken met een Belg en Steward, oorspronkelijk een Schot. Zelden heb ik een grotere fantast meegemaakt dan dié man.

Veel zon met een wat frisse wind maar we bruinen lekker door. De maandag huren we twee fietsen en gaan brood halen in Mandal. Daar zijn vanavond festiviteiten vanwege het Midzomernachtfeest. Dat valt niet altijd op de 21ste. Op de camping is er om 8 uur`s avonds ook een bijeenkomst van alle campinggasten met koffie, koek en andere gebakken zaken vanwege dit feit.  

Het is een goed bezochte camping geworden in de loop der jaren. Toen ik er in 2004 voor het eerst kwam, stonden er hooguit 5 caravans. Nu staan er gemiddeld zo`n 60 "equipes". De prijs is behoorlijk want met 240 NOK incl. stroom is dit onze op een na (Preikestolen) duurste camping van deze reis. Maar okay, de mensen werken er keihard voor en het is ze gegund. Morgen gaan we een paar wandelingen in de omgeving maken en we zien wel wat er dan op ons pad komt. De woensdag wordt een dag van uitbuiken want donderdagmorgen is het al vroeg reveille. 

Het is woensdagmiddag 16.28 uur wanneer ik dit schrijf. We zijn net terug van een fikse wandeling bij de camping naar het uitkijkpunt naar Mandal. Hoog en steil. Grieta ontdekte onderweg een hazelworm die wij met enige moeite konden fotograferen. Gisteren al hadden wij een hertenjong per ongeluk uit zijn schuilplaats gejaagd. Ik schrok even hard als het beestje want mijn aandacht was gevestigd op een paar libellen. Bij de vogels konden wij ook nog een koppeltje Smelleken en een stel Boomklevers noteren.  Dag 26

Bijna beneden vond ik nog een jong daarvan dat angstig op moeder wachtte en keurig bleef zitten. Al met al een omgeving waar wel wat te zien en te vinden valt. Bij het meer schijnen ook bevers voor te komen en ook de vos kun je hier tegenkomen. Leuk. 
Dag 27
Vanmorgen zijn we nog even op de fiets naar Mandal gegaan om een laatste souvenir te kopen en wat broodjes voor de terugreis morgen. Ook wat tabletjes tegen zeeziekte vinden hun weg naar Grieta`s tas. De camera`s zijn leeg, de tekst is geschreven, kortom de klus is gedaan. Grieta heeft Noorwegen gezien en is zeer onder de indruk "Alsof ik een maand in een natuurfilm heb rond gereden, gelopen, geklauterd ... en ook rustig aan heb genoten". Dan is het om 04.00 uur dag en om half vijf rijden we weg.
De boot wacht niet en vertrekt om 06.45 uur.
                                                  
Tot ziens Noorwegen is het dan.

  

Terug naar boven

 

                    Noorwegen 2014
 


Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus (2x)
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
    De Bever
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Nuttige Links
Korte Trips
      Wadden Vogeltrip    
      Vogeltrip Den Helder
      Kraanvogels lac du Der
      Fochteloërveen juni `13
      Texel augustus 2014
CONTACT ?
                         
 

 

                          








 










 
  

Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen

Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006Noorwegen 2014
Runde (N) 2011
Sicilië 2004-10pag.
Sicilië 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
Italië 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
Portugal
Pomarinho 2012
Spanje Maart 2013
Portugal 2013
Polen Mei 2013Zes Romereizen
Engeland-Ierland-Schotland