Vrijdag 23 november 2012

                 De allereerste vogel die ik vanmorgen op mijn pad naar de douche tegenkwam, was Vriendje Roodborst. Het was een rustige en lange nacht van 9 tot 9 na twee lange dagen rijden. Woensdagochtend om 03.07 uur vertrok ik bij Simone waar ik mijn aardappelen, uien en knoflook in de voortuin had geparkeerd. Die spullen zullen hun weg wel weten te vinden. Het plan was om in drie dagen naar de kampong te rijden en vanzelfsprekend hield ik mij niet aan dat plan.

In vroeger jaren met Gerda en ook nog de kinderen deed ik dat wel en was zelfs trots op het feit dat mijn planningen altijd en bijna tot op de minuut klopten. Maar nu ben ik alleen en ik hoef geen rekening te houden met honger, dorst en andere noodzakelijkheden van mijn passagier(s)/reisgenote(n). Het is een treurig misverstand om te denken dat het daarom allemaal makkelijker is, verre van dat.

 

                                

                    
 

 

 

 

 


Zo begint mijn boek dat ik in de vijf weken die ik op Pomarinho was, geschreven heb. Na het overlijden van Gerda op 6 maart 2012 was het nu tijd om alles een plaats te geven om verder te kunnen gaan. Een plaats waar de rouw niet meer zo hoeft te schrijnen en te schuren. Daarvoor was het nodig om mijn leven van mijn vroegste jeugd tot en met Gerda op schrift te zetten. Schrijvendeweg moet je je leven letterlijk onder ogen zien en zo kun je werkelijk een balans opmaken voor jezelf. Niet van je f schrijven maar juist naar je te schrijven. Met het schrijven van dit boek is er een grote last van mij afgevallen, de last van een onnodig gebleken schuldgevoel. Schrijven heeft mij geholpen bij de rouwverwerking waar iedereen mee te maken krijgt die een geliefde persoon aan de dood verliest.

Deze reis begon met het zoeken naar een geschikte plek om te verblijven en waar zou dat beter kunnen dan in Portugal waar wij meerdere keren zijn geweest. Bovendien is het ook het land waar wij voor het laatst samen vakantie vierden. Rustig, stil, mooi en alleen maar lieve mensen, dat is wat Portugal voor mij is in de "binnenlanden". Het internet afstruinend kwam ik zodoende "Pomarinho" tegen dat aan alle beelden leek te voldoen. Een zogenaamde SVR camping dus kamperen bij de boer op z`n Portugees. Deze plek heeft aan alle verwachtingen die ik ervan had, helemaal voldaan.
Die weken op Pomarinho bestonden niet alleen uit schrijven. Veel van die tijd besteedde ik aan het bekijken van de streek, het maken van wat fotoregistraties en natrlijk het op de plaat zetten van de vogels die ik op Pomarinho en omgeving zoal tegenkwam.
 Lege wegen in Frankrijk.

Gaandeweg veranderde ik van gedachten over de gemaakte planning. Waarom drie dagen als twee meer dan genoeg is? Ik was rond 3 uur vertrokken en op de klok kijkend, dacht ik te kunnen rijden tot voorbij Bordeaux. Dat lukte voortreffelijk. Rond half negen parkeerde ik de camper op een volledig verlaten parkeerplaats achter een vrachtwagenparking met de nodige faciliteiten voor de chauffeurs. Het is nog steeds wat zoeken naar de juiste inrichting in de bus maar de eigen maaltijdsoep was snel ontdooit en even snel naar binnen. Ik besloot het dak dicht te laten en de kachel niet te gebruiken. De koelkast ging op gas en Jan dook in de slaapzak. Kwart over negen was het en de wekker stond op 03.30 uur. Ongeveer 1100 km in zo`n uur of 17 inclusief de pauzes is een aardig resultaat en zo`n 65km/u is een mooi gemiddelde.

Om 3 uur werd ik monter wakker en na een boterhammetje besloot ik meteen weer op pad te gaan. De ochtendgymnastiek van tandjes poetsen etc. en de bus opruimen maakte dat ik tegen 4 uur weer de N-10 opdraaide. Eenmaal bij St.Jean de Luz en de kust begon het gekronkel en gedraai. Maar ik had die weg zelf uitgezet op de navigator dus moest ik niet zeuren. Het was maar goed dat ik zo vroeg was want dan is er geen verkeer en is een gemaakte vergissing snel gecorrigeerd. Een en al bocht en de ene rotonde zit bijna vastgeplakt aan de volgende. De een heeft drie in- en uitgangen de volgende heeft er zeven. Vergis je dan maar eens niet. Daarbij kwam ook nog een lichte mist die langzaamaan steeds dichter werd. Wt een feest.                                                      Misty

Opnieuw pas ik mijn plan wat aan en kies wat meer voor snelweg. Ik heb weinig trek om in het duister en de mist op een snelle jongen te knallen die brood en gebak of andere zaken naar winkels moet brengen en het niet zo nauw neemt met de wegbelijning. Na Irun zie ik kans om via de AP-8 op de AP-1 te geraken en dan loopt het heleml als een zonnetje. Maar dat zonnetje zal zich pas veel later laten zien. Het is rond een uur of 10 als ook de naam Tordesillas op de borden verschijnt.
 

Bij Campo Cerrado veel vogels in de lucht. Ik had al veel "Kiekendieven" gezien die patrouilleerden boven de randen van de weg. Op zoek naar slachtoffers van het verkeer of toch levende muizen? Eerst hield ik het op de Bruine Kiekendief maar het boek laat zien dat het de Rode Wouw is. Alleen al de gevorkte staart had een belletje moeten laten rinkelen. Het rinkelde wel een btje want de twijfel was er. Kijken zonder kijker en onder het rijden levert dus geen goed beeld op. In Nederland nooit een Rode Wouw gezien, hier zie ik er vele tientallen. Nog mooier wordt het als ik hier ook de Gier ontdek. Welke weet ik op dat moment niet maar het vliegpatroon is nog indrukwekkender dan dat van de Zeearenden.                                               Rode Wouw

En dan ben ik bijna bij de camping. Natrlijk houd ik mij niet aan de aanbeveling voor de route op de site van Pomarinho maar wil als het ware "achterom".  Niet via de N-246 maar de 246-1. Volgens Google Earth zou er een pad lopen waarover ik zou kunnen rijden. Dat blijkt een misvatting en tot mijn geluk komt er op dat pad mij een auto tegemoet. Daardoor kn ik niet eens verder want er past precies n auto op het pad. De man maakt mij duidelijk dat ik om moet rijden en met enig gewurm keer ik de (verlengde) Peugeot. Dan maar even via de "voordeur". De eerste aanblik is een bijna lege camping even onregelmatig als Canelas in Armaao de Pera, zelfs nog iets ruiger maar met voldoende rechte plaatsen. Ik meld mij bij de receptie en ik word hartelijk ontvangen door de beheerder van dat moment, Koos.
Van Koos krijg ik ook een kleine rondleiding waarbij diverse handen worden geschud van gasten. Dat kan in het Engels en Duits want dat zijn de twee nationaliteiten van dit moment naast de Nederlandse. Ook Marlies, zijn vrouw, komen we tegen en alles bijeen is het onthaal zoals beloofd, warm.
Daarna ga ik mijzelf installeren waarbij ik meteen maar de luifel opzet. Daar komt de overbuurvrouw even een handje bij toesteken, dat is fijn. Wat het eten betreft, doe ik het met rijst en een zelfgemaakte pastasaus, een vreemde maar goede combinatie. Al om 9 uur ga ik plat, de pijp is leeg.

Herinneringen. Met Gerda was ik met de Zwerfbus en de caravan in Portugal aan de Algarve. Wij waren daar altijd op dezelfde camping in Armaao de Pera. In dat jaar kwamen Sandor, in z`n uppie, en Simone met haar vriend ons bezoeken. Sandor kwam met de auto, de anderen met het vliegtuig naar Faro waar wij hen ophaalden. Gerda en ik vonden het altijd prettig om de "binnenlanden" in te trekken en ik liet mij zelden door een slechte weg of een beroerd pad tegenhouden.
De kinderen gingen mee en wij stopten na een tijdje hobbelen ergens in de woeste wildernis van Portugal. Het was bij een brug over een immens diep ravijn. Na een paar minuten zei ik: "H....luister eens, wat hoor ik daar?" Zij luisterden. "Niets", was het antwoord.
"Juist", zei ik, je hoort hier h l e m a a l niets!! Daar moet je even goed naar luisteren en het niet vergeten!!" En juist dt was ik bijna vergeten, hoe echte stilte klinkt. Laat het nooit zo stil worden in mijn hoofd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn verblijf op Pomarinho zal duren tot Oudejaarsdag 2012 in totaal dus een vijftal weken. Weken waarin ik veel tijd doorbreng achter de laptop om mijn boek te schrijven. In die weken trek ik met enige regelmaat de streek in om eens goed rond te kijken hoe het ervoor staat met die streek in het bijzonder en Portugal in het algemeen. Dat ziet er niet zo goed uit naar mijn idee. Dorpen lopen leeg en staan leeg. Enkele huizen in zo`n dorp zijn opgeknapt, mogelijk door terugkerende Portugezen? Maar vele huizen staan leeg of zijn achter de gevel in elkaar gezakt. Het is "normaal" in gebieden die de mensen niets te bieden hebben. Met name de jeugd trekt weg en de ouderen moeten wel blijven en "verdwijnen" langzaamaan. Ik vraag mij af waar al die miljarden voor nodig zijn die naar Portugal gesjouwd moeten worden. Een serie foto`s met een paar van die dorpen vindt u hier.


                                                                       Contrasten

Al vele jaren geleden is men met Europees geld begonnen om de infrastructuur en de landbouw te verbeteren. Er is bijna geen slechte weg meer te vinden. En nu? Moet er een raffinaderij komen, een chemische fabriek, een fabriek voor goedkope Chinese schoenen??? Dat hebben we al meer dan genoeg in Europa, daar hoeft niets bij want dat gaat altijd ten koste van de rest. Ik zou niet weten wat je met al die miljarden moet doen om de economie te helpen. Het enige wat ik kan bedenken, is dat de schulden van dit land en de schulden van de mensen worden betaald en dan maar zien of men opnieuw kan beginnen. Onbegrijpelijk ook dat Portugal ooit het machtigste en rijkste land van de wereld was maar dat een megalomaan koningshuis alles heeft knnen verkwanselen. Net zoals wij nu aan Europa verkwanseld worden.

Het is onbegrijpelijk dat in een Europese gemeenschap de verschillen op microniveau zo verschillend kunnen zijn. Een bakje voortreffelijke espresso kost hier 60 cent en een goede fles wijn kan al voor 1 Euro 25 de supermarkt uit. Een hapje eten kost hier een kwart van wat het bij ons kost. Maar luxe goederen zijn hier praktisch even duur als bij ons terwijl een arbeider, excuus, werknemer blij moet zijn met 450 neuroses als men mij goed heeft ingelicht. Voor de aanschaf van die luxe goederen blijkt er een afbetalingssysteem te bestaan bij o.a. Leclercq. Zoiets als Wehkamp en dat heeft hier ook veel ellende opgeleverd. Dat spoort allemaal niet met elkaar en ik vrees dat al die miljarden in een paar veel te grote zakken verdwijnen. Wie zijn de controleurs en hoe doet men dat dan??

Al een flink aantal jaren geleden merkte ik tegen Gerda op: "Zeg meissie, het valt mij op dat er bijna geen oude autootjes meer rondrijden hier, alles lijkt wel nieuw". En dat was ook zo in amper twee jaar tijd. Nadere bestudering toen van de enorme reclameborden bij steden en dorpen leerde dat er geld geleend kon worden tegen hooguit 1 of 1,5% rente. Als ik het goed onthouden heb was de rente op onze spaarhypotheek al een procent of 7 8. De economie moest blijkbaar aangeslingerd worden door te gaan consumeerderen of dergelijke. Maar wie brak daar nou verder z`n hoofd over? Wij niet en Gerda schaamde zich dat wij maar 1 Gulden 60 hoefden af te rekenen voor 4 bakjes koffie van uitstekende kwaliteit en niet zoals hier gootwater.
En nu?? We zijn naar mijn idee nog net zo ver in Portugal als pakkumbeet twintig jaar geleden behalve dan dat de schulden enorm moeten zijn zowel bij de staat als bij de mensen zelf en wat zouden al die miljarden daar dan aan veranderen? Dat hun loon verdrievoudigt en de prijzen ook. Het woord is aan de uitvinders van de Euro maar daar verwacht ik niets van behoudens holle praat en gekwezel.

Los van al dit gedenk, maak ik vanzelfsprekend ook uitstapjes om de aanwezige dieren en vooral vogels op de korrel te nemen. Dat lukt vaak redelijk en soms heel goed. De bijna niet te fotograferen Blauwe Eksters gaan voor de bijl, net als de Hop. De Vale Gieren moeten er ook aan geloven en een paar herten zijn ook de klos. Een paar late avonden ben ik op pad met een lamp om de Vuursalamanders te vinden en "warraggies" zou tante Sei zeggen, het lukt! Als tegen het eind van het jaar mijn boek af is, kan ik de vraag van kleine Fenna niet weerstaan. Eigenlijk is het meer een kwestie van niet willen weerstaan want het is tijd om naar huis te gaan. De stilte en de rust van deze camping en haar bewoners waren goed, het is een plek om weer eens naar terug te gaan, ik kan het iedereen aanbevelen.
 

Bij het vernemen van mijn aanstaande vertrek werd ik uitgenodigd om te komen eten bij de Ambachtse afdeling. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren aan zulke aardige mensen. Het enige nadeel zou kunnen zijn, maar dat weet je nooit op voorhand, dat het wat laat wordt na de koffie. Ik kijk nooit op mijn klok en eenmaal op de praatstoel is tijd een onbekend element.

De rekening heb ik per leptop meteen voldaan en daarna ben ik het terrein rond mijn k(r)ampeerwagen op gaan ruimen. Alles wat ik had geleend van de kampong heb ik netjes weer teruggelegd waar ik het had gejat. De auto maakte ik klaar voor een zeer vroeg vertrek met het bed in de slaapstand en dat bleek een goede gedachte. De fiets stond naast de bus om ingeladen te worden en nu was ook dit deel klaar.

Het werd een gezellig avondje praten na een heerlijk hapje bruine bonen met spek, uien, paprika, lekker gekruid. Glaassie wijn erbij en koffie toe. Goed restaurant met een goede kokkin. Op een zeker moment keek ik eens op de klok en die zei dat het al bijna half twee was. Dat betekende afscheid nemen en plat want er lag een flinke rit voor de boeg en ik moest toch een beetje geslapen hebben. De wekker stond op 4 uur maar ik werd om 3 uur wakker. Inpakken en wegwezen was de boodschap en om half vier tufte ik rustig van Pomarinho af op weg naar huis. Maar ik had buiten Morpheus gerekend en om een uur of vijf viel mijn hoofd bijna in mijn schoot van de slaap.

De oplossing is eenvoudig want de bus gaat aan de kant en ik duik op bed om even na half zeven weer wakker te worden. Koffie zetten voor in de thermosfles, eten en fruit op de bijrijdersstoel en voort gaat het weer. Alleen een tankstop en een "onderlossing" vergen een korte pauze. De navigator heeft de opdracht om tolwegen te vermijden en ook snelwegen krijgen een lage "rating". Zo rij ik altijd door prachtige gebieden op de nationale of kleinere wegen. Zeer weinig verkeer en soms wat stoplichten in de dorpen en stadjes maar ik hou toch altijd de gang erin. Oudejaarsavond om tien uur leg ik het moede hoofd neer en slaap tot een uur of n. Gn vuurwerk gehoord, gn vuurpijl gezien. Ik ben al voorbij Cognac. Wat jammer nou.

Ook nieuwjaarsdag doe ik af en toe een hazenslaapje en sta om 13.00 bij kleine Fenna en Reza voor de deur. Voor mij allemaal een makkie maar voor anderen mogelijk een gruwel om zo 2200 kilometer door Europa te rijden. Maar rijden is voor mij ontspanning waarbij ik ook nog snel van A naar B kan komen. Ieder z`n meug heet het dan.
 
    1 januari en Pomarinho is voorbij. "Het is genoeg zo en het was goed".
                                 Ik ben weer thuis. Hoe Verder?

 












































 

Terug naar boven

 

                                POMARINHO 2012
                








                                                                                                                                                                                                                                                          



Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen
Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006
Runde (N) 2011
Sicili 2004-10pag.
Sicili 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
Itali 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
PortugalZes Romereizen


 

    Soms zijn de wegen echt vol

    Cumulo Nimbus of Aambeeld

          En immer lege wegen

            Could it be Spain??



          Even de boel luchten

                Vale Gieren


               Misty Camping

               Sunny Camping

 

Wie zich niet beperkt tot de "betondorpen" in de Algarve kan ook een heel ander Portugal zien van prachtige stadjes Als castelo de Vide of Marvo of Castelo Branco maar ook......
....Een "verloren"Portugal ??

 
 

 


 

 


 

 


 

 


 

 


 

 


\

 


 

 















 






De bovenstaande foto`s in deze
     en de linker kolom staan
   allemaal op Picasaweb in 13
                   albums.
      Bij de foto`s staat ook het
     bijbehorende commentaar.
         Het was duidelijk gn  
              strandvakantie
                        :-)))))
 










Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Korte Trips
      Wadden Vogeltrip    
      Vogeltrip Den Helder
      Kraanvogels lac du Der  Nuttige Links
CONTACT
 

Voor de foto`s klik...... HIER



  Into each life some rain must fall



       Naast de N-1 in Spain



                  Un Pueblo



    Ook hier soms wat "vochtig"



 Deze neushoornkever is het eens.


       
         Komt mij bekend voor.


 



 




 



 





 



 




 




 





 




 



 



|
 



 




 

                 Mijn boek

  "De Blik op Pomarinho",
zal zeer waarschijnlijk nooit worden gepubliceerd. Niemand die zit te wachten op alwr een ego-document van alwr iemand die zo nodig zijn zielenroerselen prijs wil geven aan de publiciteit teneinde daar nog wat knaken aan te verdienen. Slechts vier enkelingen mochten kennis nemen van de inhoud. Zij fungeerden op grond van hun levenservaring, kennis, kunde en scherpe geest als toetssteen van mijn schrijverij en van mijzelf. Hun inzichten hielpen mij om bij mijn kern te blijven. Mijn dank daarvoor is groot.