ProloogDag 1Dag 2Dag 3Dag 4Dag 5Dag 6Dag 7-8Dag 9-10

                           16 juni Dag 2: Op weg naar Røldal

Zoals ik mijzelve had beloofd, ging ik vroeg te kooi. Rond kwart over negen gingen “de luikjes” dicht en vertoefde vader in dromenland. Ik kan spreken van een goede nacht waarin ik slechts af en toe even aan de randen van het bewustzijn raakte, als het ware om te zien of ik nog bestond. Dat bleek ook zo te zijn en ook het raam naast mij stond nog open. Echt donker was het niet maar u heeft al kunnen lezen dat de noordelijke landen behoren tot het verlichte deel van Neuropa. 

Om even na zessen besloot ik niet meer terug te keren naar de diepe krochten van de slaap maar mij in verticale stand te begeven waarna de hele heisa weer van voren af aan begon. Een nieuwe dag met alle nodige poets- en proesthandelingen. Ook de film van thee met een broodje en het weer inpakken van de auto werd afgedraaid. IN ieder geval hadden we er een lekker eitje bij. Iets vroeger dan gepland, reden wij tegen half acht de wonderschone morgen van het Deense niet zo heel platte land binnen.  

Er volgde een genoeglijke rit onder een helder zonnetje in een gezapig tempo die ons bij de kade van de Fjordline in Hirsthals bracht. Daar lag ook een gigant van een boor-/werkeiland dat even op de kiek diende gezet. Daarna togen wij naar het centrum van dit plaatsje teneinde een bak koffie te scoren en tevens het haventje en het centrumpje te bekijken. Dat was, gelet op de verkleinwoordjes erg snel gedaan.
Ruim op tijd waren wij terug om in te tsjekken. Het vaarschema klopte als een bus en zo stonden wij kort na twee uur op Noorse bodem in Kristiansand. Wat je noemt met een sneltreinvaart op een speedboot over het Skagerrak. Ook hier weer na het verlaten van de boot een dreigende douanière maar het bleef ook nu bij dreigen. 

Op deze boot kun je wat minder goed op buitendekken zitten. Ten eerst zijn die er veel minder dan op een "slowboat" en ten tweede kun je aardig nat worden van het water dat vanaf de boeg langs het schip wordt gesproeid, zeker bij harde wind. Geen nood, het achterdek biedt een prachtig uitzicht op de het spuitende geweld dat door de motoren wordt geleverd. Ook "basic" zit je redelijk comfortabel en de voorzieningen t.a.v. de inwendige mens zijn uitstekend. Er stond een kalm zeetje en derhalve was er geen noodzaak om de bekende zakjes uit te delen. Dat zou op de terugweg iets anders liggen.







 

 

Na het verlaten van Kristiansand begon weer het heerlijke rijden door dit prachtige land dat zijn weerga in Neuropa niet heeft. Mijn kompane had ik natuurlijk enthousiast verhaald over dit mooie land en daarbij één van de grote voordelen genoemd. Ze kennen geen drempels en een file had er nog nooit gezien. Uhhhh……verkéérsdrempels en áls die er zijn dan in uiterst vlakke vorm zodat je ze niet bemerkt.

Helaas…..ik moest tot mijn grote schande ervaren dat ook dit land lijkt te gaan worden verziekt door emigrerende ex-wethouders uit ons eigen land. In twee dorpen (later deze week bleken het er al veel meer te zijn) kwamen wij onheus hoge terpen in de weg tegen zoals ik ze in Nederland nog niet heb gezien. Dit móet wel het gedachtegoed zijn van een ernstig gefrustreerde, weggestuurde, geëmigreerde wethouder die hier eindelijk zijn gram kan halen. In Nederland is het voor mij zó; elke maffe wethouder zijn drempel en dat komt hier dus ook op deze manier. Zo wordt het ook hier het rijden van een "konkoers hippekeu". Kristiansand blijkt een groeiende stad waar flink aan de weg wordt vertimmerd en het was hier dat ik op de terugreis tegen de eerste files aanliep.





























We reden tegen nóg een voor mij nieuw fenomeen aan, de automatische tolheffing. In de E-9 bevindt zich zo`n apparaat dat het kenteken fotografeert. De tol, voor mij 30 Kronen zeg 4 Neuroses, wordt dan middels een incasso via de post geïnd. Dat wil dus zeggen dat er voor minstens 15 Neuroses kosten wordt gemaakt om 4 Neuroses te innen. Althans, er vanuit gaande dat dit luttele bedrag ook werkelijk internationaal geïnd wordt.

Je kunt dit voorkomen door in een dorp ergens verderop aan te leggen bij een plaatselijk etablissement of tankstation waar de tol contant kan worden voldaan. Dat heb ik maar gedaan want wat moet je met zulke  domheden. Naar verluidt, is dit door dezelfde geïmporteerde mislukte wethouder bedacht en dat kon ook moeilijk anders. Volgens mij raken al die lieden na tientallen jaren coalities smeden volledig het zicht op het normale kwijt. Tijd voor een revolutie denk ik zomaar. In de loop van de volgende dagen nam ik niet meer de moeite om aan die gekkigheid mee te doen. Waarom geen betaalpaaltje bij de uit- of ingang waar je af kunt rekenen en waarom moet je speciaal op zoek naar een “afwerkplaats”? Ik wacht de rekeningen wel af.

Behalve deze voor mij nieuwe fenomenen is Noorwegen gelukkig niet veranderd waar het de natuur betreft en zodoende genoten wij toch met volle teugen van het fantastisch landschap dat zich na iedere bocht weer voor ons ontvouwde. Het ene meer na het andere en het werden steeds meer meren. Nog meer meren vind je alleen in het Zweedse merengebied. Maar hier is het ook schering en inslag.
Wij mikten op een hytte in de buurt van Hovden, maar bij het zien van de accommodaties reden wij toch maar door. Een tweede kandidate een paar kilometer verder werd ook vakkundig afgeserveerd. Haar hytter waren minstens zo afgebladderd als zijzelf. In beide gevallen is er wel iets aan te doen maar zij volstond met een mond vol gebak en een sliert slagroom om de mondhoeken.
Toch maar doorrijden bracht ons bij Røldal. Dat ging via de Haukelifjell, een hoogvlakte waar op de omliggende bergtoppen nog erg veel sneeuw lag. De meertjes lagen vol met ijsschotsen waarvan sommige de titel ijsbergje mochten dragen. Voor mij een hoogtepunt op dit stuk van onze route. De schoonheid zit `m voor mij in het haast ongenaakbare, kale, woeste voorkomen. Geen boompje of struik groeit er en de stilte is magnifiek en manifesteert zich vooral als er net een auto op de weg is gepasseerd en in de verte verdwijnt.

Inmiddels was het al ruim na zeven uur en na vertrek hadden wij maar een kleine 300km. afgelegd. Dat komt natuurlijk door de oversteek maar ook zakt het gemiddelde erg hard doordat de maximum snelheid slechts 80km/u is. In de dorpen of bij bebouwing wordt dit beperkt tot soms wel 40km/u. En vrijwel iedereen houdt zich daaraan. Tijd om het boetebeleid bij ons ook eens te herzien. 

Wat we ook eens moeten herzien is de mentaliteit op het gebied van properheid, netheid etc. In Denemarken hebben wij nul komma niks aan zwerfvuil gezien. Dit land is gewoon SCHOON, ja met hoofdletters. Ook Noorwegen kent het verschijnsel, je klerezooi op straat flikkeren, dus niet. Schóón en het blijft ook schoon. Een verademing is ook de schijnbare leegheid. Vooral de laatst 100km hebben wij maar heel weinig auto`s of vrachtauto`s gezien.

Niet voor niets heb ik mijn nazaten al eens ingefluisterd om te gaan emigreren naar dit geweldige land. “Te laat Pa”, zeiden ze, er blijkt al ergens een gemankeerde ex-wethouder te zitten die dat land aan het verzieken is. Daarom blijven we maar hier”. Daar sta je dan weer mooi mee voor joker.
 

Een nogal schokkende ervaring voor mijn kompane was het moeten passeren van een tunnel in aanleg. Er was dus alleen een tunnel en verder geen enkele voorziening. Geen wandbekleding, geen vangrail en het ergste géén licht. Die duisternis komt vooral doordat in veel tunnels bochten zitten en niet zelden bij begin en eind. Er gloort dus ook geen licht aan het eind van zo`n tunnel. Het ís er wél, maar je ziét het niét!
Alleen inktzwarte duisternis en het licht van de koplampen werd gedempt door opwolkend stof. Dan kom je op de camping aan en krijgt te horen over de verschrikkelijke treinbrand in een tunnel hier in Noorwegen. Dat is wel even slikken. Later werd ons duidelijk dat iedereen die daar aan boord was het vege lijf heeft kunnen redden. Een grote opluchting!! 














De hytte bleek een soort voltreffer. Twee slaapkamers, douche, toilet, keuken geheel geoutilleerd, zit- en eetkamer en last but not least een Teevee. En dat voor de vriendenprijs van 600 Kroontjes. Om die schade te beperken, besloten wij tot het eten van wat oud brood en twee door de bagage geplette krentenbollen, aangevuld met de watersoep van overgevlogen kip en door dit water gezwengelde prei die door onze schraalhans Unox in zakken wordt verkocht. Je zult weten dat je uit een land van onverbeterlijke calvinisten komt, staat er ook achterop bij de ingrediënten. Dat had ik helaas niet gelezen bij de aankoop van dit wanproduct. Wat je noemt een kat in de zak!!

Om dit echec enigszins te verlichten verstoutte ik mij tot de aankoop van de twee grootste ijsjes uit het plaatselijke assortiment. Dat was ook wel een must om de geplengde tranen van mijn disgenote die zich bij haar watersoep hadden gevoegd, te vergoeden. Je moet tenslotte ook nog samen de nacht in.

 

                  Vorige                                                                                    Volgende

                                                                              terug naar boven

 

 

         Runde - Noorwegen 2011

          

 

 

 

  
Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen
     Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006
Runde (N) 2011
Sicilië 2004-10pag.
Sicilië 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
Italië 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
PortugalZes Romereizen


 










Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Korte Trips
Nuttige Links
CONTACT