Woensdag 21 April

`
s Avonds hebben we maar eens gedineerd voor de verandering. De menu`s en de entourage van de kampongkantine stond ons niet erg aan en we gingen richting stad. In de veronderstelling dat wij bij een wat grote pizzeria waren aangeland, stopten wij maar het bleek een redelijk chique restaurant.
Non fa niente zal ik maar zeggen.

De bediening was perfect alleen waren wij wat a
an de vroege kant. Men blijkt hier pas rond een uur of half tien aan te schuiven en kinderen zijn daarbij gewoon aanwezig.
In de grote zaal was een groot buffet ingericht met de zogeheten anti pasti. Een optie die niet geheel volledig door Sonja als primo piatto werd benut. Jan ging zelf voor Scavattini , een soort penne met zalm die voortreffelijk smaakte en gehuld in aluminiumfolie werd geserveerd. Dan de secondo piatto, voor Sonja een entrecote op z`n Italiaans en Jan gefrituurde inktvis, insalata mista en frietjes begeleid door een flesje van baas
Corleone zelf. Althans die naam stond op het etiket evenals het stadje of dorp zelf. Het toetje sloegen we over omdat we meer dan genoeg op hadden en sloten af met een heerlijke espresso. Alles bijeen genomen een erg goed restaurant en de prijs viel niet eens tegen. Ook de entourage was mooi mede door een grote, fraaie tuin met zwanen en eenden in de vijver waar een fontein voor het begeleidende geklater zorgde.

Die nacht hebben we weer knus in de bus geslapen want dat gaat gewoon voortreffelijk. De volgende morgen blijkt het behoorlijk behelpen in de doucheruimte. De verantwoordelijk man blijkt een chagrijnig type met een ongeschoren bakkes. Hij heeft commentaar op het feit dat men het mannetje/vrouwtje systeem niet respecteert maar dat staat ook nergens aangegeven. Bijgevolg mag ik de theezakjes van een oud gebakkie bewonderen dat zich in de open ruimte staat aan te kleden. Geen gezicht maar een kniesoor die daar op let.
"Mot je tegen mijn capo zeggen", is het norse commentaar van de baard. Wij doen er verder maar het zwijgen toe want tegen zoveel teleurstelling in het leven valt niet op te redeneren. We beredderen ons en nemen vriendelijk afscheid van de man en de kampong waar het uitbaten hoger in het vaandel staat dan zoiets als service voor de klant. Tegenover zo`n dieptepuntje staan
zoveel hoogtepunten op dit eiland dat we het er gewoon bijnemen. Een eiland vol tegenstellingen.

We gaan op weg naar het
Dal van de Tempels.
Je blijkt hier een grote  wandeling te kunnen of te moeten maken. Ook met de camera kun je je helemaal uitleven en daarbij is het prachtig weer. Van de ene naar de andere tempel loopt een soort vestingmuur waarin zich nissen bevinden. Het blijken een soort bovengrondse catacomben voor de overledenen. Wat verderop zie je hetzelfde maar dan liggend in de grond en ook ondergronds heeft men graven aangebracht. Het barst van de hagedissen die zich                   Tempel van Hera                                soms wel laten vangen voor de lens en zo hier en daar kun je fraaie opnames maken van het gebloemte. We zijn redelijk vroeg zodat je foto`s kunt maken zonder dat dat allerlei ongewenste personen er op te zien zijn.                                                                      Stadsmuur en weg van Hera  
                                                                                                n
aar de tempel van Concordia

Later op de dag lukt zoiets niet meer en dat is dan meteen een van mijn tactieken, vroeg genoeg erbij   zijn zodat je de meute mist. Alles heeft hier giga afmetingen en je hebt niet zoveel fantasie nodig om je een beeld te kunnen vormen over hoe het er hier vroeger moet hebben uitgezien. De koffie die we aan het einde van onze wandeling nuttigen is bijna onbetaalbaar maar dat nemen we op de koop toe. Twee neuroses voor een cappuccino is wel erg veel. Dat valt overigens nog mee als je naar Zwitserland kijkt.
Ä 2,60 oftewel bijna zes ouwe guldentjes voor een bakkie troost.

                  
Tempel van Concordia













 
De Tempel van Heracles
    De Tempel van Castor en Pollux  Telamon (Uit Tempel van Zeus)



 

 

 




Dan willen we naar  Selinunte. Bij de auto aangekomen komt een walgelijk dikke kerel vragen om parkeergeld. Hij zegt dat hij op onze auto heeft gepast. Ik dien hem in mijn beste Italiaans van repliek door te zeggen dat hij er vanmorgen bij onze aankomst niet was en derhalve niet op onze auto heeft gepast. Waarschijnlijk is hij om een uur of een tussen de klamme lappen vandaan gerold om wat knaken te gaan innen met wat intimiderend gedrag van z`n vetbult. Hij begrijpt "dat'ie wat ons betreft de pot op kan", en druipt af. Een paar Oostenrijkers aan de overkant gaan wťl uit de knip maar dat is hķn probleem.



In 
Selinunte is er een enorme tempel en ruÔne. De tempel die in puin ligt moet een hoogte hebben gehad van een meter of dertig. Gezien de omvang van de diverse delen van de omgevallen zuilen kan dat wel kloppen. Als je je fantasie een beetje laat gaan kun je een aardige inschatting maken van de gigantische omvang van de tempel. Jammer dat zoiets niet te restaureren is. Althans, het zou misschien wel kunnen met de nodige experts maar de kosten zouden gigantisch zijn.
    
                                                              
Tempel van Hera

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 















  B1- Tempel van Zeus              C- Athena tussen Hera en Zeus      Tempel B2 ooit 30m hoog

Het is ook vandaag heet weer en de wandeling naar een veel verderop gelegen zuilenrij vinden wij iets te veel van het goede. Wij besluiten om naar
Marsala te gaan en daar een camping op te zoeken. Er is echter geen camping te vinden. Doorrijden dan maar naar Trapani waar hetzelfde verhaal opgaat. Voor deze streek heb ik van tevoren niet naar campings gezocht en dat wreekt zich nu. Maar goed, aanpassen dus. We moeten verder en vertrouwen op de kaart waar men een camping aangeeft. Daarvoor moeten we via Erice.


Volgens de reisgidsen een prachtige, haast middeleeuws stad maar daar hebben we even geen oog voor.
Het is ook al bijna donker en Erice ligt op een enorme puist in het landschap waardoor het rijden in de wolken of zo u wilt mist ons deel is. Bovendien blijkt de bewegwijzering in het stadje zodanig knullig dat je gemakkelijk rondjes rijdt. Dus maar even de weg gevraagd aan een tobber die in het duister zijn streekbus staat te soppen. Hij helpt ons heel vriendelijk en wij stuiven naar 
San Andrea Bonagia.

De camping blijkt nog open. Wij zijn er de enige gasten tot er een stel Oostenrijkers arriveert. Een hele camping voor vier mensen.. De volgende dag blijkt de camping niet meer dan een soort lange, brede oprijlaan waar aan het einde wat gebouwen staan.  Aan twee zijden kunnen tenten of campers staan en in het midden is er een was- en toiletgebouwtje. Hier heeft men gelukkig wel warm water. Het afrekenen ging wat moeizaam omdat ik eerst iemand in die gebouwen moest zien te vinden om enig geld in ontvangst te nemen. Uiteindelijk lukte dat en wij konden weer met een gerust hart verder trekken.

                                                          Zoutpannen bij Stagno (Trapani)

           Vorige                                                                                                      Volgende
                                                                                  terug naar boven
 

 
            SiciliŽ April 2004 (6)










Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Korte Trips
Nuttige Links
CONTACT



Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen
Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006
Runde (N) 2011
SiciliŽ 2004-10pag.
SiciliŽ 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
ItaliŽ 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
PortugalZes Romereizen
Engeland-Ierland-Schotland
ItaliŽ 2016

 







                                                           Dag 1Dag 2Dag 3Dag 4Dag 5Dag 6Dag 7Dag 8Dag 9Dag 10