Korte trips met ander "Ongerief"
                                 
                                   Een vogeltrip naar Rottum                       Zeevogels


Zoals wellicht al duidelijk is voor de lezer ben ik het hele jaar al "met vakantie". Na 5 jaar prťpensioen mocht ik in januari aan het echte werk snuffelen, het echte pensioen. Er is niet veel verschil behoudens het feit dat ik vijf jaar ouder ben. Van dat verschil heb ik eigenlijk geen last, ik ben nog steeds een jonge god doch slechts "in het diepst van mijn gedachten" zoals Willem Kloos ooit in 1894 schreef in een van zijn verzen. Het sonnet plaats ik hier omdat ik het mooi vind en passend bij mijn omstandigheden.

                    Sonnet

                    Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten,
                    En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon
                    Over mij zelf en 't al, naar rijksgeboŰn                
                    Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten.

                    En als een heir van donkerwilde machten
                    Joelt aan mij op en valt terug, gevloŰn                                       
                    Voor 't heffen van mijn hand en heldere kroon:

                    Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten.

                    -- En tůch, zo eindloos smacht ik soms om rond
                    ŕw overdierb're leÍn den arm te slaan,

                    En, luid uitsnikkende, met al mijn gloed

                    En trots en kalme glorie te vergaan                          
                    Op ķwe lippen in een wilden vloed

                    Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.

                    Willem Kloos (1859 - 1938)

Een prachtig sonnet waarvan de eerste zin heel soms nog wel eens opduikt in een publicatie. Voor mij was het heel passend omdat ik na het overlijden van Gerda meende dat ik in juni een drieweekse tocht moest gaan maken naar Noorwegen. Ik had buiten de waard van Herberg De Rouw gerekend. Op de eerste dag koerste ik naar Odense in Denemarken waar mijn eerste overnachting feit zou moeten worden. Dat gebeurde ook wel maar de volgende dag ben ik spoorslags naar huis gereden. Ik was te zeer overmand door emoties om nog verder te kunnen en het idee van een reis borg ik thuis stevig op. Als je dan toch in de vernieling zit, dan maar liever thuis.

Maar de tijd vordert onstuitbaar, slijpt aan het verdriet, schuurt aan de rouw en na een paar maanden vond ik toch dat ik moest proberen om weer op pad te gaan. Vanwege de vogeltjes begon ik te speuren naar een kort reisje om mezelf eens te testen. Hierbij stuitte ik op een trip naar Rottum bij de Vogelbescherming.
Nou ben ik geen liefhebber van georganiseerde reizen en al helemaal niet van groepsreizen of reizen met een gezelschap maar ik besloot desondanks te boeken voor een Waddentocht/Vogelreis met de Zeetjalk "De Confiance".  Een ander "ongerief" dat vervat zit in de titel van mijn site.

Eind september diende ik mij om 20.00 uur te melden aan de kade in Zoutkamp teneinde op mijn oude dag nog eens scheep te gaan. Na de boeking te hebben betaald, had ik onmiddellijk al spijt en tot aan de dag van vertrek heb ik getwijfeld of ik het wel zou doen. Maar uiteindelijk kan ik zeggen dat ik er geen spijt van hoef te hebben en ook zeker niet heb. Van voor tot achter een prachtige tocht door een prachtig, mij nog onbekend gebied. Een geweldig leuke groep mensen. Uit alle hoeken en gaten van de samenleving, van allerlei kunne, kunde en leeftijden maar wel met ťťn gezamenlijk doel;      
Zoutkamp schoongespoeld
vanwege de vogels en de natuur een fijn reisje te hebben.
Daar zijn we met z`n allen goed in geslaagd. Mijn dank gaat daarom uit naar al die "Schollekoppen" zoals ik ze liefdevol heb gedoopt. Dankzij en voor hen ook het bescheiden "in memoriam" hierboven.

Het moet gezegd dat ook de kapitein, Jan Willem, de kok Hidzer en de matroos Casper er alles aan gedaan hebben om het tot een geslaagde tocht te maken. Niet te vergeten onze eigen vogelgids Lieuwe een groot liefhebber/bewonderaar van de Zeearend, The White Taled Eagle.
Onder diens naam organiseert Lieuwe vogeltrips in Nederland. Met 25 mensen op zo`n kleine ruimte, zo dicht bijeen moet alles wel een beetje kloppen met elkaar. Dat deed het gewoon met deze groep, er is geen enkele wanklank of dissonant waar te nemen geweest. Gelukkig maar want het tegendeel kan ook zomaar het geval zijn zoals bleek uit de geluiden van een andere groep op een ander schip daar ook aanwezig.

Ondanks de beperkte ruimte toch een comfortabel onderkomen met alle nodige faciliteiten die het leven aangenaam houden. Naast de harde maar vaste hand van de schipper die ons veilig "aan de grond" zette, was er niet alleen de hardwerkende Casper maar ook de meesterhand van de kok die van ontbijt tot avondmaal de scepter over onze inwendige mens zwaaide. Kort en goed, een in alle opzichten geslaagde trip die navolging verdient.

Na het inschepen, kennismaken met een drankje en het te kooi gaan volgde `s morgens de afvaart rond 08.00 uur. Het was vrijwel droog met niet teveel wind en daarom werd er "op de motor" gevaren. Maar na het bereiken van wat groter water dienden de zeilen te worden gehesen. M.a.w. wij mochten ook aan de bak.
Onze hand- en spandiensten bestonden uit het opvolgen van de bevelen van Jan- Willem en Casper. Dus slingeren aan lieren en andere orgelwielen t.b.v. de zeilen, je lens draaien om een anker te lichten. Nooit eerder in mijn leven lichtte ik het anker anders dan figuurlijk. Ten slotte het opbergen van de zeilen, wat ook geen sinecure is.

Zo zeilden wij met een kalm gangetje over een kalm zeetje naar een kalm eiland, Schiermonnikoog.
Zo af en toe werd de rust wreed verstoord door een woeste kreet van Lieuwe: AŠlscholver op 11 uur, of Kiekendief op 1 uur etc. Het hale je de donder als je niťt naar je kijker greep om de verdachte in het oog te nemen. Dat deden wij allen heel gezagsgetrouw zodat er met enige regelmaat een pluk mensen met de rug naar mij toestond terwijl zij door hun glaasjes gluurden. Maar verder was het een genoeglijk toeven aan boord met steeds verschillende groepjes mensen in een of ander praatprogramma.



Wij haalden Schiermonnikoog op een wat later tijdstip dan lunchuur, dus die lunch genoten wij na het aanmeren in het haventje. Daarna togen wij op pad voor een (vogel)wandeling over het eiland waarbij halverwege nog een koffie of andere versnapering werd genuttigd.
Bij terugkomst kon ik het niet laten om nog wat zwart/witplaatjes te schieten van deze mooie plek. Kenmerkend ook voor mijn persoonlijke insteek bij deze trip, meer een fotoreis dan een vogelreis. Natuurlijk hebben we wel een lijst met alle vogels die we gezien, gehoord en geroken hebben maar die lijst kent u wel en staat overal op het world weird web. Het schip lag inmiddels te rusten met haar bodem op de bodem van het Wad.



                  Jan Willem op zijn Confiance, geen woord kan het beeld vervangen.

Na het avondmaal moesten wij i.v.m. het tij naar Rottum varen. Dat werd nog een onstuimig avondje met dreigende en uitvoerende buien maar toch was het een genoegen om zo`n dansend schip eens aan den lijve te ondervinden. Niet dat het zo`n vreselijke zeegang was maar toch pittig genoeg. Af en toe klonk het gezang op uit de buik van het schip waar de groep geŽntertaind werd door het virtuoze gitaarspel van Lieuwe. Pas toen ook nog "Het kleine Cafť aan de Haven" ten tonele verscheen en opklonk uit de rauwe kelen, vond ik het tijd om even af te dalen om te kijken of het wel goed
     
      Buitje             ging. Daarna heb ook ik nog even een poging gedaan de zingbanden te laten trillen, gesmeerd door een drupje wijn.
                   
Na het voor anker gaan heeft de samenzang nog even geduurd totdat iedereen het welletjes vond en te kooi ging. Het schip was intussen na nogal wat schud- bonk- en trilwerk met haar buik op de bodem van de zee beland. Morgen zouden wij als een soort volgelingen van Mozes lopend over de bodem van de zee Rottum kunnen innemen. Begeleid door het bakboordlicht dekte de nacht ons liefdevol toe.



En dan de glorieuze ochtendzon
en het drooggevallen wad. Eťn van de deelnemers meende dat hij als een soort nieuwe messias was opgestaan (ik wijd dit aan een ernstige, nu dus gewijde, kater) en deed verwoede pogingen over het achtergebleven water te lopen. Dat lukte wonderwel vanwege de wetenschap dat hij slechts een paar centimeter zou zakken waarbij alleen de zolen van zijn laarzen nat zouden worden.

Maar na van dit schouwspel ťn het ontbijt te hebben genoten, was het toch tijd om de stoute laarzen aan te trekken of niet. Gelijk Mozes zouden er ook enkele discipelen barrevoets gaan. Zelf koos ik voor een wat lomp doch toepasselijk harnas aan voet en lijf om de barre toestand te trotseren. Regenpak en laarzen en de cameratas om de nek. Ook hier zijn zeer fraaie beelden te maken in tegenlicht en zwart/wit.



Ik heb dat ook niet nagelaten, het oude bloed stroomt
waar het niet gaan kan, oude l
iefde roest ook niet en meer van dit soort kretologie. We werden hartelijk ontvangen door de bewaarders van Rottum, de boswachters van StaatsBosBeheer. Op verschillende plaatsen gaven zij tekst en uitleg en leidden ons rond om via de slikken terug te keren naar ons punt van uitgang. Zeer interessant en onze vogels waren onmiskenbaar aanwezig. Grote wolken veren spatten op uit het water of van het wad en kozen als zwermen Rosse Grutto`s, Meeuwen, Strandlopers etc. etc. het luchtruim. Een enkele werd al vliegend geschoten.

Wat nog meer te zeggen van deze dag dan dat die uitputtelijk was vanwege dat gesjouw op laarzen.
Maar meer nog geweldig vanwege het mooie weer en de fotografische mogelijkheden. Op tijd weer terug naar de boot (hoewel ik uit eerbied eigenlijk het betere "schip" moet gebruiken) want "tide is coming in soon". Al op de terugweg vreesde ik voor vollopende laarzen, maar dat gebeurde niet en dat viel mee.
 

Terug aan boord werd het leven weer gedirigeerd door Jan Willem en meer nog het tij. De schipper wilde voor anker op een plek achter de eilanden om  beschut te zijn voor de woeste golven die aanstormden uit de Noordzee. Je begrijpt dat ik zo hier en daar enigszins chargeer al was het maar voor de lol.

Na weer een nacht "In de Bovenkooi" werd het tijd om schoon schip te maken en koers te zetten naar andere verre verten meer in het bijzonder het Lauwersmeer en afsluitend de haven van Zoutkamp,
"Back to the Future" zal ik maar zeggen. Een boek- of filmtitel is nooit weg zo hier en daar.
Het verliep allemaal zeer gedisciplineerd en helaas bleef een gevecht met een ander, vijandig schip uit.
Geen enterhaken, kanonschoten of flitsende sabels, nee gewoon achter elkaar aan sukkelen de sluis in. Beter zo, want bij Loenen heb ik nogal eens orentuitend en stuiterend van het lachen bij de sluis aldaar gezeten. Ongetwijfeld kent uwes dergelijke taferelen.

De tocht over het Lauwersmeer werd danig opgevrolijkt door de verschijning van een drietal heuse Zeearenden, de White Tailed Eagles. Zijnde een ouderpaar met witte staart en
een jong nog zonder. D.w.z. mťt staart maar                 
 Geleend uit "mijn" Brabantse Biesbosch
zonder wit. Terechte, grote opwinding aan boord en de beestjes maakten er ook een fraaie vliegshow van. Helaas bleef het spul wat ver verwijderd voor een goede plaat maar dat bewaar ik wel voor de toekomst. Bovendien heb ik deze majestueuze knapen al goed voor de lens gehad in de Brabantse Biesbosch waar ook een jong uit het ei is gekropen dit jaar.

Ten afscheid:

Na aankomst in de haven van Zoutkamp is er geen tijd meer voor uitstel, laat staan afstel. Er dient afscheid genomen te worden en dat is jammer. Heen en weer vliegende kreten over contacten per welk middel dan ook zijn dan nooit van de lucht en gelukkig is dat ook niet uitgebleven.
Op "Mijn Album" is ruimte gecreŽerd om plaatjes een plekje te geven en de e-mailadressen kunnen naar hart en lust gebruikt worden voor de groep of individueel afhankelijk van de inhoud. Iedere deelnemer kan zelf beslissen of zij of hij dat album aan den volke openbaart. Soms is dat niet raadzaam maar in ons geval kan het geen kwaad.



En zo gaat ieder zijns weegs terug in het "normale" (nou ja?!) leven. Ook om zichtbaarheid te geven aan zoiets als een herinnering heb ik deze pagina toegevoegd aan mijn site. Zo zal het toch een beetje tastbaar blijven en ik hoop dat ooit weer dat dit ene lichtje op mijn radar verschijnen zal.

                                                            Groetings aan allen.

(PS aan de deelnemers: bij het lezen en bekijken van de plaatjes kŠn het zijn dat naar eigen beleving een plaatje niet kloppend is met de tijdsvolgorde. Dat moet helaas vallen onder de titel "Dichterlijke Vrijheid". Dat kan omdat deze pagina niet zozeer een journalistiek verslag is doch meer een stukje proza waarin de kapitein ook een vrouw kan zijn en het schip een schip der woestijn, de zee een zandbak etc.
Mocht iemand aanvullingen, aanwijzingen, verbeteringen, tips, af- en opbouwende kritiek hebben, verneem ik dat graag via de link  
CONTACT of via het jullie bekende e-mailadres)

Het wachten is nu op de volgende trip die op 21 oktober plaats zal vinden, een vogeltour op zee. Daarna een trip naar Lac du Der om wat Kranen te schieten.

                                                                               Terug naar boven

                                                Vogeltrip Den Helder: Jan van Genten



 


 

 









                                                          
Home
Motoren
FJR 1300a
De Zwerfbus
De Fotografie
Alblasserwaard
De Biesbosch
Garmin GPS
De Reus
Fotocollages
Raffinaderij
Nuttige Links
CONTACT

 

 

 

 

Mijn Foto`s Natuur
Mijn Foto`s Molens
Mijn Foto`s Landen
Mijn Foto`s Steden
Mijn Foto`s Vogels
Mijn Foto`s Macro
Mijn Foto`s Paddenstoelen
Noordkaap 2003
Noordkaap 2004
Noorwegen 2006
Runde (N) 2011
Noorwegen 2014
SiciliŽ 2004-10pag.
SiciliŽ 2009
Gibraltar 2006
Dolomieten 2005
ItaliŽ 2002
San Juan 2007
Spanje 1997
Portugal
Pomarinho 2012
Zes Romereizen
Engeland-Ierland-Schotland
ItaliŽ 2016